Leven Günther Neefs had er heel anders kunnen uitzien

In Het Laatste Nieuws vertelde Günther Neefs een tijdje geleden over de bewuste Kerstdag in 1980 die zijn leven voorgoed tekende.

“Van de rechter mochten mijn broer en ik, als weeskinderen, in het ouderlijk huis blijven wonen”, gaat de artiest van start. “Dat is ons duizendste geluk geweest. Was mijn broer geen achttien geweest, we waren misschien geplaatst, en wie weet welke jeugd hadden we dan gehad?”

Het feit dat de kinderen destijds niet ontworteld werden en mochten blijven waar ze waren opgegroeid, zorgde ervoor dat ze langzaam maar zeker hun leven opnieuw op de rails konden krijgen. “Met bompa, die vanop afstand onze voogd was, en tante Connie, die eten kwam brengen en soms bleef slapen”, merkt Günther dankbaar op.

De zanger geeft eerlijk toe dat hij lang niet over de dood van zijn ouders heeft kunnen praten. “Als het er in interviews over moest gaan, vond ik dat verschrikkelijk. Een paar jaar geleden zou ik je nog hebben gezegd 'volgende vraag', maar dat is niet meer. Ik weet niet hoe het komt. Is het slijtage? Is het omdat ik zelf intussen zestig ben? Hoe ouder ik ben, hoe anders ik ernaar kijk, en hoe meer ik denk: sterven op je 43 is natuurlijk veel te jong, maar wat mijn vader in die korte tijd heeft gerealiseerd, gewoon met zijn stem, is ongelooflijk. Zelfs 45 jaar later, zet zijn plaat op en de mensen zeggen nog altijd, instant: 'Louis Neefs'”