Luc Appermont kon maar op weinig steun rekenen

Hoewel Luc Appermont al op jonge leeftijd wist dat hij voor tv wou werken, kreeg de presentator maar weinig steun uit zijn omgeving.

“En dat stimuleerde me net om door te zetten”, gaat de presentator van start in Primo. “Ik herinner me nog goed een voorval op de bus met een meisje dat ik goed kende. Onze families waren bevriend. Ik zat in het laatste middelbaar en had te kennen gegeven dat ik aan het Herman Teirlinck Instituut zou gaan studeren, het instituut voor dramatische kunsten. 'Wat heb ik gehoord?' zei ze. 'Jij wil theater en tv gaan doen?' En ze vroeg dat met een grijns die getuigde van een ongelooflijke minachting. Ik was nogal verlegen, dus reageerde ik niet, maar dacht 'Wacht maar!' Zo'n 30 jaar later kwam ik haar tegen in een winkel in Bilzen en vroeg ze me een handtekening.”

Ook thuis kon de tv-legende op maar weinig bijval rekenen. “Toen ik tegen mijn vader zei dat ik presentator wou worden, antwoordde hij in zijn dialect: 'Gij? Gij wordt niks!' Als ik dat in onze theatershow 'Luc en Bart, een paar apart' vertel, wordt het altijd stil in de zaal. Toen nam ik hem die uitspraak kwalijk, nu niet meer. Want ook hij was maar wie hij was. Maar die ene zin heeft er wel voor gezorgd dat ik altijd heb doorgezet om er te geraken, om als een stormram door het leven te stappen en dat alles moest wijken voor mijn vak.”