Rani De Coninck: “Plots ging het licht uit”

Als er één iets is wat het hele leven van Rani De Coninck heeft bepaald, dan is het wel de dood van haar zus Debbie. De twee waren twee handen op één buik.

“Ze had een man, een kindje, en ze was acht maanden zwanger van haar tweede - letterlijk vol van leven - toen ineens het licht uitging. Een verkeersongeval”, blikt ze terug in Het Nieuwsblad.

Rani voelde zich kapot van verdriet en enorm schuldig. Ze wenste dat zij was gestorven en niet haar zus.

“Op mijn knietjes ging ik voor mijn bed zitten. 'Aan hierboven: je hebt een fout gemaakt. Maar je kan ze nog rechtzetten. Kom mij halen en breng haar terug. Dan zijn we weer vrienden.”

Iedere ochtend werd Rani ontgoocheld wakker dat ze er nog altijd was en dat haar zus niet was teruggekeerd.

“Toen ik na een week terugkwam op school, was niets nog hetzelfde. Leeftijdsgenoten spraken over jongens, maar ik vond geen aansluiting meer, wat interesseerden jongens mij nog? Ik was de maandag ervoor als zestienjarige naar huis gegaan, en ik was teruggekeerd als 26-jarige.”

Gelukkig waren er nog de kaartjes en brieven die Debbie doorheen de jaren heeft geschreven. Zo vond Rani zelfs een kaartje voor haar 16e verjaardag, een maand voor Debbie stierf.

“'Je gaat een zalig jaar hebben', schreef ze. Zelf had ze op haar zestiende de liefde van haar leven gevonden. 'Ik wou dat ik in je plaats was. Geniet ervan!' Maar daar stond ik.”