Wim Willaert: “Ik kon het niet aan om hem te bezoeken”
Wim Willaert hoopt dat hij zelf nooit geconfronteerd wordt met dementie. Hij heeft gezien bij zijn eigen vader wat het kan doen met een mens en hij hoopt niet dat hem ooit hetzelfde lot te wachten staat.
“Op 't einde was mijn pa mijn pa niet meer. Ik keek hem recht in de ogen en dat was... doods. Ontzield. De emotiemens in mij kon het niet aan om veel op bezoek te gaan”, zegt hij in Dag Allemaal.
Wim wil hetzelfde zijn kinderen niet aan doen. Maar hij wil het ook de bejaardenhelpsters en vrijwilligers besparen.
“Stel je maar voor: je komt om te helpen en je krijgt wat klappen. Mensen met dementie worden niet zelden agressief.”
Gelukkig voor Wim heeft hij geen spijt dat hij niet supervaak bij zijn dementerende vader op bezoek is gegaan. Dat hij het eigenlijk niet echt beseft, heeft daarbij geholpen.
“Na ieder bezoekje was ik daar drie weken écht niet goed van. In het begin gaat het nog, plots zag ik m'n pa als zestienjarige. 'Dat moet een geestig manneke zijn geweest', dacht ik. Maar het guitige verdween. Tot ik doorhad: er is geen persoon meer.”
