Sammy Moore verscheurt het reglement van het ouder worden. Na het vocale vlechtwerk met Eveline Cannoot, waarin de twee elkaar vorig jaar nog feilloos vonden in een gedeelde 'Hartslag', ruilt de zanger uit Rotselaar die ingetogen chemie nu in voor een gezonde dosis ongetemde energie. Sammy is terug, en hij is niet van plan om op fluistertoon te zingen.

Wie de radio de afgelopen jaren aan had staan, kon niet om hem heen. Twee zomers geleden denderde Sammy de hitlijsten binnen met de popsingle ‘Roxanne’. Het was een nummer dat niet alleen de ether domineerde, maar ook bewees dat Sammy een neus heeft voor hits die zich in de gehoorgang verankeren als een warme herinnering aan een zonovergoten festivalweide. Diezelfde onstuitbare drive horen we nu terug in zijn nieuwste release, al zit er dit keer een scherper, volwassener randje aan de productie.

Zijn nieuwe single ‘Te Jong Om Stil Te Zijn’ is een herkenbaar anthem voor iedereen die weigert achter de geraniums te kruipen. Het is radiovriendelijke pop van de bovenste plank, maar wel eentje met een scheutje rock die de speakers even doet beven. In de tekst blikt Sammy met een knipoog terug op een respectabel leven, om vervolgens de conclusie te trekken dat de enige echte rimpels die ertoe doen, de lachrimpels zijn. "Ze noemen het koppig, ik noem het vrij. Ik ben te jong om stil te zijn", zingt Sammy strijdlustig in het refrein.

Het nummer is een ode aan de rebelse tiener in onszelf die nog steeds wil schreeuwen, rennen en feesten, ongeacht wat de identiteitskaart beweert. Het is een thema waar we allemaal wel eens prettig mee worstelen: de strijd tussen wat de wereld van ons verwacht en wat ons hart ons influistert.

Achter de schermen vinden we opnieuw het vertrouwde vakmanschap van Christophe Severs, die de tekst, de compositie en de productie tot in de puntjes verzorgde onder het label PopHall. Voor de muzikale omlijsting kon Sammy rekenen op het neusje van de zalm: de gitaren en drums van Tom Lodewyckx en de keys en backingvocals van Christophe Severs geven de track die internationale allure die we inmiddels van dit team gewend zijn. Met 'Te Jong Om Stil Te Zijn' giet Sammy Moore hoogwaardige brandstof op het vuur van de eeuwige jeugd.

De bekendheid van Josje Huisman begon al toen ze 23 jaar was. Ze werd de opvolgster van Kathleen Aerts bij K3 en werd van de ene dag op de andere superbekend.

Tot op de dag van vandaag weet iedereen nog altijd wie Josje is en staat ze nog altijd vaak in de belangstelling. Maar haar kinderen houdt ze liever weg uit de spotlights.

“Ik post van hen geen foto's op sociale media en neem hen nergens mee naartoe waar pers aanwezig is. De oudste weet dat mama bekend is. Hij ziet dat mensen soms om een foto vragen. Maar het is niet omdat ik bekend ben, dat de kinderen dat ook moeten zijn”, zegt ze in Gazet ban Antwerpen.

Maar Josje voelt zich gelukkig. Ze heeft een leuke job, ze is graag mama en het moederschap heeft haar bovendien ook nog eens zachter gemaakt.

“Natuurlijk zijn er mindere dagen. Het leven is goed en ik ben echt blij. Met mijn kinderen en mijn vriend. De buurt waar ik woon. Met alle dingen waar ik mee bezig ben, want ik kan zulke mooie dingen doen en zo veel lol beleven.”

Housewife Camelia zal je niet snel ruzie zien maken met de andere Housewives. Zij houdt zich afzijdig en laat het over zich komen. Niet meteen het gedrag dat je verwacht van iemand die aan dat programma meedoet.

“Bij mij gaat het er sereen, rustig en stijlvol aan toe. Ik denk dat sommigen mij zien als het perfecte tegengewicht voor al dat drama. Haatberichten op sociale media leg ik naast me neer”, zegt ze in Tv Familie.

Camelia is al vele jaren influencer en heeft ook al te maken gekregen met haatberichten. Maar die negeert ze gewoon.

“Ik heb gewoon het vermogen om in elke situatie gelukkig te zijn. Ik kom uit Roemenië en ben daar niet in rijkdom opgegroeid, maar wel met veel liefde van mijn familie.”

Acht jaar geleden stond Jan Schepens voor het eerst op de planken met zijn oudste dochter Manou, nu is het de beurt aan zijn jongste dochter Milla.

De twee zijn te zien in de spraakmakende musical ‘November 89’ over het leven achter de Berlijnse Muur. Jan heeft zijn passie voor musicals dus duidelijk doorgegeven aan zijn dochters.

“Thuis speelden we vaak toneeltjes en zingen we met heel het gezin”, beaamt Milla tegenover het tijdschrift Story. Waarop Jan aanvult: “Bij Milla kon het wel nog alle kanten opgaan.”

“Want ze kan ook heel goed dansen, tekenen en zingen. Een creatieve duizendpoot. Ze volgt nu ook pianoles.” Zijn dochter verduidelijkt: “Maar dat zijn hobby's. Ik weet eigenlijk nog niet wat ik ga doen later”, aldus Milla.

“Als haar hart daarvan in vuur en vlam staat, moet ze dat zeker doen”, vindt Jan Schepens. “Ook al is het een heel onzekere wereld en verdient het niet goed.”

“Mijn vrouw Katja en ik doen zoveel dingen tegelijkertijd, maar toch is het financieel niet zo evident”, geeft de musicalacteur eerlijk toe.

“Maar Milla heeft alleszins de uitstraling, de moed en de durf om op een podium te staan. Ze weet me enorm te ontroeren. Al ben ik misschien niet objectief”, lacht de fiere vader.

Laura Tesoro is geen grote fan van het geven van interviews. Ze vinden bepaalde situaties in de wereld veel belangrijker en die meer aandacht verdienen dan waar zij mee bezig is.

“Het is een privilege als ik mag praten over waar ik momenteel mee bezig ben. Wetende dat er mensen zijn die al blij mogen zijn als ze ’s ochtends kunnen opstaan en ’s avonds mogen gaan slapen”, zegt ze in Het Laatste Nieuws.

Maar Laura kan als artieste ook een lichtpuntje zijn voor velen met haar muziek en met de programma’s die ze mag presenteren.

“Ik vind het toch moeilijk. Ik heb dat ook met posts op Instagram. Ik voel me de hele tijd schuldig. We staan er zo weinig bij stil dat we ons echt gelukkig mogen prijzen dat wij hier elke dag gewoon ons leven kunnen leiden.”

Laura denkt elke dag na over de situatie waar dan ook ter wereld. Het mag dan wel allemaal best ver weg zijn, we worden er toch mee geconfronteerd.

“En gelukkig maar. Ik zou niet willen leven in een wereld waarin ik moet doen alsof dat er allemaal niet is.”

We kunnen niet om Anastasya Chernook heen. Op haar hoogtepunt vorig jaar was ze in drie programma’s tegelijk te zien. Nu is ze vooral te zien en te horen in de podcast ‘De Mutti’s’, samen met andere bekende mama’s.

Gelukkig heeft ze haar man René om bij thuis te komen en even de rust te vinden. Hij is een West-Vlaming die tweedehands vrachtwagens verkoopt.

“Hij steunt me, is niet jaloers en staat stevig met beide voeten op de grond. René vindt het belangrijk dat hij op zijn gemak naar de voetbal kan kijken met een pak frieten. Meer moet dat voor hem niet zijn”, lacht ze in Dag Allemaal.

Smen hebben ze een zoontje van zes Donald. Zij proberen hem de juiste normen en waarden mee te geven.

“Het leven onder de kerktoren heeft ook voordelen. Mijn zoon beseft niet dat zijn mama bekend is. Hij heeft het veel te druk met zijn Nintendo.”

In het West-Vlaamse Zwevegem vindt Chernook de rust waar ze altijd naar verlangd heeft, maar niet meteen vond.

“Ik ben als een vlieger die soms wegwaait, mijn man is degene die 't touwtje stevig vasthoudt. Zonder hem zou ik misschien naar een ander land zweven, maar hij houdt me hier, bij de beestjes en de nuchterheid.”

Average Rob bruist van de ambities. Hij gaat nu een eigen frituur openen en droomt over vestigingen over de hele wereld. Volgens Het Laatste Nieuws is hij al lang niet meer zo ‘Average’.

“Average slaat op hoe ik me voel. Ik weet wel dat ik soms abnormale dingen doe, maar ik voel me normaal. Ik blijf in een dorp zoals Hoeilaart wonen in plaats van in de stad. Ik heb een druk leven, maar ben ook gewoon graag thuis bij mijn vriendin Lien en mijn zoontje Theo”, zegt hij.

Ondertussen blijven er bedrijven en merken zichzelf aandienen om samen te werken met Rob. Maar hij gaat niet zomaar op elk voorstel in. Hij heeft al enkele mooie aanbiedingen geweigerd.

“Ik verdien graag goed, maar geld op zich boeit mij niet superveel. Het belangrijkste voor mij is dat mijn gezin zich geen zorgen moet maken. Ik ben ook een beetje getraumatiseerd door ons belastingsysteem. Alles wat ik factureer, voelt nog niet als mijn geld.”

Ondertussen hoeft Rob zich niet meteen financieel zorgen te maken. Maar dat was ooit anders.

“Ik doe het financieel goed, maar nog niet zo lang geleden — toen ik net begon met YouTube — had ik niets op mijn spaarrekening. Misschien honderd of tweehonderd euro. Met mijn eerste loon heb ik mijn huurwaarborg betaald.”

Sam Gooris voelt zich fit en gezond en dat zonder echt veel moeite te doen. Hij staat scherp en zoals we in ‘Expeditie Gooris’ konden zien, schuwt hij ook het gevaar niet.

“Ik ben van een klif gesprongen in Barcelona. Zo’n dingen doe ik graag. Alles waar je adrenaline van krijgt, daar ben ik voor te vinden. Shania heeft dat ook”, zegt hij in Primo.

Ze zeggen dat mensen angstiger worden naarmate ze ouder worden. Maar dat lijkt dus niet van toepassing te zijn op Sam.

“Ik raak alleen in paniek als ik een rat zie. Ik werd als kind ooit aangevallen door een muskusrat en ben daar nog altijd doodsbang voor. Ik raak er niet overheen. Ik heb zeer veel respect voor mensen die hun angsten weten te overwinnen.”

De zanger heeft al veel gedaan in zijn leven, spectaculair en minder spectaculair. En er is niks waar hij echt spijt van heeft.

“Uit alles heb ik geleerd. Ik had vroeger vaker nee moeten zeggen en meer tijd doorbrengen met mijn gezin. Daar heb ik spijt van, ja, maar dat besef is er op een dag gekomen en we halen dat nu dubbel en dik in.”

Ook al is het ondertussen twaalf jaar geleden, Jimmy Frey is nog altijd kwaad op de man die hem omver heeft geduwd tijdens het fietsen. Sinds zijn val door de duw is hij behoorlijk op de sukkel met zijn gezondheid.

Mocht hij de dader ooit tegenkomen, dan weet Jimmy niet of hij zich wel zou kunnen inhouden. Hij is nog altijd behoorlijk boos.

“Ik zou hem zeker nog herkennen. Een dikke mens op een koersfiets. 't Gebeurde tussen de twee bruggen in Zeebrugge. Hij droeg een rood wielertruitje en een zwarte koersbroek”, zegt hij in Dag Allemaal.

Door de val moest Jimmy geopereerd worden, kreeg hij een dodelijk bacterie en verloor hij daardoor bijna zijn been. Gelukkig heeft hij het toch overleefd.

“Weet je, ik ben in m'n leven al twintig keer geopereerd. Nog een nieuwe ingreep is uitgesloten, omdat m'n hart te zwak is. Ik heb al enkele jaren een pacemaker. Daar ben ik blij mee. Maar ik ben ook al tien jaar pijnpatiënt...”

Het gaat zelfs zover dat Jimmy af en toe nadenkt over euthanasie. Hij voelt zich heel vaak radeloos door de vele pijn die hij voel.

“Ik denk soms aan euthanasie vanwege ondraaglijk lijden. Ik sta heel vaak dichter bij tranen dan bij een lach. Het is niet meer te doen... Toch probeer ik de moed er nog even in te houden.”