In 2006 werd Soundos El Ahmadi in Nederland gezien als een van de meest veelbelovende vrouwen van Nederland. We zijn nu twintig jaar later en in Humo kijkt ze terug wat er in die twintig jaar is gebeurd.

“Mijn grootste droom was altijd om in grote zalen te staan, om genoeg mensen te overtuigen om een kaartje voor mijn show te kopen. Ik wilde als cabaretier ook nooit lui worden, mezelf herhalen of altijd hetzelfde trucje opvoeren.”

Dat is ook de reden waarom Soundos er binnenkort even tussen uit gaat voor zo’n anderhalf jaar.

“Ik wil mijn tijd nemen om een compleet nieuwe show te schrijven: mensen doen de moeite om naar je toe te komen, dan moet je hen ook serieus nemen.”

Maar dat ze de carrière zou krijgen die ze nu heeft, daar had ze nooit van durven dromen. Ze geniet er dan ook volop van.

“Ik loop vaak rond met een veel te dikke glimlach op mijn gezicht - sommige mensen zullen wel denken dat ik een psycho ben, zo'n blij mens ben ik geworden.”

Donderdag is de jaarlijkse Pleisteractie van Rode Kruis Vlaanderen afgetrapt. Twee weken lang trekken meer dan 13.000 vrijwilligers door Vlaanderen om pleisters te verkopen ten voordele van hun lokale Rode Kruisafdeling. Vorig jaar werd er zo meer dan 4 miljoen euro opgehaald.
 
De Pleisteractie is dit jaar relevanter dan ooit. De rampenwerking en EHBO opleidingen van Rode Kruis Vlaanderen worden voor meer dan de helft gefinancierd met publieke giften, niet door de overheid. In een tijd waarin weerbaarheid centraal staat, is de Pleisteractie dan ook cruciaal om lokale hulpverlening te blijven garanderen.
 
Dit jaar prijken Samson & Marie, samen met andere Studio 100 figuren, op de pleisterverpakking, in het 30 jarige jubileumjaar van Studio 100.
 
De nationale aftrap van de Pleisteractie kreeg dit jaar een nieuw zeer visueel jasje. Tijdens een persmoment in een basisschool in Haacht donderdagochtend kochten Samson & Marie, in aanwezigheid van meer dan 200 kinderen, ouders, leerkrachten en vrijwilligers, de allereerste pleister van 2026. De focus ligt dus meer dan ooit op beeld.

Op 2 september 1990 maakte Vlaanderen voor het eerst kennis met het vrolijke duo Samson en Gert. Een programma dat tot een waar succesverhaal uitgroeide en een hele generatie aan het beeldscherm gekluisterd wist te houden.

Vanzelfsprekend werd de brievenbus van de Dorpstraat 101 destijds overspoeld door brieven en tekeningen van jonge fans. Fanmail die opvallend goed bewaard is gebleven, aldus Viktor Verhulst.

En dus besloot het tv-gezicht iets te doen met dit gigantisch archief aan brieven. In ‘Brieven aan Samson’ bezoekt Viktor namelijk dertig jaar later de schrijvers van deze post.

“Het aanbod was reusachtig, en je weet nooit op voorhand wat je zal tegenkomen”, gaat Viktor van start in Het Nieuwsblad. “We hebben de brieven er soms at random uitgetrokken, daar gingen we dan heen.”

Het tv-gezicht geeft aan dat de brievenschrijvers vooraf niet werden ingelicht en dat ook Viktor op voorhand de brieven niet bekeek om de reacties zo authentiek mogelijk te houden.

De verrassing was groot toen Nicoline Dossche opeens in ‘Familie’ verscheen. Ze was al een tijdje uit de spotlights verdwenen om voor haar kinderen te zorgen, maar nu maakt ze haar grote comeback.

“Het is net alsof er geen tijd over is gegaan, grappig. Ik besef nu ook dat ik het gemist heb om op een opnameset te staan”, zegt ze in Dag Allemaal.

Nicoline speelt de rol van Claudine. Zij is vegan, heel handig en weet heel veel. Ze heeft in de reeks een café geopend, dicht bij dat van de Jan & Allemaan. En daar kan Jan niet om lachen.

“We zullen zien hoe het evolueert. Ze komen heel goed overeen, maar ze zijn ook water en vuur. Ze gaan heel veel ruziemaken, omdat Jan haar als een regelrechte concurrente ziet en denkt dat ze komt spioneren in zijn café. Terwijl ze helemaal niet zo berekend is, ze heeft geen achterbakse bedoelingen.”

Het zit erop voor Kelly Claessens, de interieurexpert die we kennen uit ‘Blind Gekocht’.

Ze voelt dat het tijd is om afscheid te nemen. Maar afscheid waarvan?

Dat vertelt ze zelf op Instagram. Na vijftien jaar heeft ze besloten om La Fabrika te sluiten.

La Fabrika was de woonwinkel die Kelly was gestart, vijftien jaar geleden. Maar nu sluit ze dus definitief de deuren van haar winkel.

“Meer dan 15 jaar lang kwamen jullie binnen voor kleur, voor inspiratie, voor interieuradvies. En meer dan 15 jaar lang mochten mijn team en ik deel uitmaken van jullie thuis, jullie plannen, jullie droominterieurs”, lezen we op Instagram.

Maar het is niet omdat La Fabrika sluit, dat ook Kelly stopt. Zij blijft gewoon doorgaan.

“Als interieurexperte, als kleurlover, als ondernemer. Met dezelfde passie, hetzelfde enthousiasme en dezelfde missie: jou inspireren om van je huis een plek te maken waar je je goed voelt.”

De winkel houdt nog een uitverkoop en dat van vrijdag 1 mei tot en met zondag 3 mei.

In het tweede seizoen van ‘The Real Housewifes of Antwerp’ is het dit keer niet Natassia Van Kerkvoorde die de titel van dramaqueen krijgt. Die taak laat ze aan anderen over.

De vrouw van Wout Bru heeft het altijd moeilijk gevonden dat ze tijdens het eerste seizoen niet de mogelijkheid heeft gekregen om te tonen wie ze echt is.

“Ik snap natuurlijk dat er tv gemaakt moet worden en de makers hadden geluk dat ik er met mijn grote mond in zat en voor het nodige drama zorgde, maar de balans zat daar niet goed”, zegt ze in Story.

Er is veel drama te zien in het tweede seizoen, maar er is ook een goeie balans gevonden met de mooie momenten die ze hebben meegemaakt.

Vorig seizoen werd Natassia afgeschilderd als een pester. Maar spijt over wat ze toen allemaal heeft gezegd, heeft Natassia niet.

“Als iemand me niet helemaal ligt, dan heeft dat een invloed op mij. Ik heb daar toen mijn mening over gegeven, maar dat is iets helemaal anders dan iemand pesten. Het lag misschien ook aan mijn mimiek of de manier waarop ik iets vertelde.”

Jill Peeters en haar vriend Tom willen allebei graag een deeltje uitmaken van de mensen die de wereld gaan redden.

Hij doet dat als militair, zij probeert haar steentje bij te dragen door op te komen voor het klimaat. Ze delen samen de passie en het zijn ook gesprekken die vaak aan tafel worden gevoerd.

“We gaan naar een wereld waarin het leven complexer en minder voorspelbaar wordt. Het enige wat we kunnen doen, is aan die weerbaarheid werken. En daar heeft iedereen een rol te spelen. En zeker militairen omdat we getraind zijn om vooruit te denken en ons voor te bereiden op worstcasescenario's”, zegt Tom in Nina.

Tom heeft nu een bekende vrouw aan de haak geslagen. Maar die bekendheid neemt hij er met heel veel plezier bij.

“De zichtbaarheid die Jill met zich meedraagt, neem ik er graag bij. Ik vind het moeilijker om binnenkort zelf in die bekendheid te stappen.”

De twee stappen binnenkort ook in het huwelijksbootje. Maar dat zal niet in zijn uniform zijn. Jill is geen grote fan.

“Toen hij hiermee thuiskwam , vond ik dat eerst nogal raar. In zijn functie zit hij toch vooral op een bureau. En deze outfit is eerder iets om met een drone in het veld te gaan liggen, toch?"

Ook al is hij vijftig geworden, Gunther Levi moet toegeven dat hij zich nog altijd niet echt volwassen voelt. Hij zou zelfs niet kunnen zeggen wat dat is: volwassen zijn.

“Wat is volwassen zijn eigenlijk? Belastingen betalen? Dat doe ik al sinds mijn achttiende. Maar moet je daarom stoppen met zot doen? Ik loop hier soms nog achter mijn kinderen te zwanzen. Ik leef een beetje zoals Peter Pan: never grow up, it's a trap.”

Gunther heeft drie kinderen. Tommie is 22 en studeert psychologie. Maar zijn zoon Otis en dochter Bo zitten volop in de puberteit. En dat is niet altijd makkelijk, lezen we in Story.

“Het ene moment denk je: 'Dat valt goed mee', maar soms is het toch behoorlijk heftig. Je weet echter dat het erbij hoort en dat het voorbijgaat. Wij hebben die fase zelf ook meegemaakt.”

Gelukkig voor Otis en Bo is Gunther geen strenge vader. Gunther vindt dat het best wat strenger zou mogen.

“Ik probeer wel grenzen te stellen, maar ik neem het leven niet altijd te serieus. Het is hier geen vrijgeleide om het huis af te breken, maar een beetje zeveren mag gewoon.”

Het is de volgers van William Boeva misschien opgevallen dat William de voorbije dagen een beetje stiller was op social media.

Daar had de comedian een goede reden voor. Hij sukkelt namelijk met een hernia.

Hij belandde daarvoor in het ziekenhuis van Herentals. Al viel hem daar wel iets heel leuk op.

“Daar hangt mijn affiche zelfs tussen de truitjes van andere topsporters die daar behandeld werden”, lacht hij op Instagram.

Hij hangt er dichtbij onder andere topnamen als Remco Evenepoel. En William zou William niet zijn mocht hij er geen grapje over maken.

“Remco, ge weet het hé. Ik had gewoon ne slechte dag. Anders stond ik daar op de Champs-Elysees naast mijnen driewieler!”

View this post on Instagram

A post shared by William Boeva (@williamboeva)

In ‘De Tafel Van Tine’ ging het over het grote overschot aardappelen dat er dit jaar is. De landbouwers zouden in totaal miljoenen kilo’s hebben liggen en geraken ze zelfs niet gratis kwijt aan bedrijven. Wat is daarvan de oorzaak?

Er werd ruime tijd over gesproken in ‘De Tafel Van Tine’, maar het was één van de bekende kijkers die zijn vinger in de lucht stak: Junior Planckaert.

Hij heeft het antwoord op de vraag ‘waarom hebben we plots miljoenen kilo’s aardappelen op overschot?’.

En dat antwoord is best wel eenvoudig: “Omdat ik al weken niet naar de frituur kan”, reageert Junior.

De jongste zoon van Eddy Planckaert revalideert van een zoveelste operatie aan de knie en ligt thuis vooral op de zetel en in bed. Een ritje naar de frituur kan niet.

Maar wat wij ons dan afvragen: waar is nu die familie Planckaert die zo fel aan elkaar hangt en elkaar door dik en dun steunt als er een probleem is?

Juist, in Frankrijk misschien, want dat kasteel moet ooit toch eens afgewerkt worden.

Maar waar zitten dan de vrienden van Junior Planckaert? Til hem op en neem hem mee naar de plaatselijke frituur en geniet.

En voor de rest kunnen wij alleen maar oproepen om zoveel mogelijk naar landbouwers in de buurt te gaan die aardappelen verkopen. Voor ons geen aardappelen uit het buitenland maar lokale producten.