Wie An Swartenbroekx al eens heeft horen praten, heeft zich zeker al eens afgevraagd of An nu echt elk moment in huilen kan uitbarsten, of niet. De actrice sukkelt al een tijdje met spasmodische dysfonie waardoor het niet mogelijk is om controle te krijgen over haar stem.

Om die reden komt An liever niet meer op televisie. “Ik lijk heel zenuwachtig, en het komt over alsof ik elk moment kan beginnen te bleiten. Maar dat is niet zo, ik ben gelukkig”, vertelt ze bij ‘James, de musical’ en lezen we in Dag Allemaal.

An heeft een vibrato in haar stem en daar sukkelt de actrice nu al enkele jaren mee. Heel vervelend vindt ze dat.

Een spasmodische dysfonie is het onwillekeurig samentrekken van de stembanden, waarbij soms ook de spieren van het strottenhoofd door de ziekte zijn aangetast.

“Ik heb daardoor moeite met praten. Het komt en gaat, ik heb er geen controle over wanneer mijn stem plots begint te trillen. Ik vind dat niet zo tof, ik zou liever blabla vlot kunnen vertellen, maar ik heb ermee leren leven.”

Kritiek geven is makkelijk, zeker wanneer je achter je computerscherm zit en niemand je ziet. Maar kritiek kan ook handig zijn, zeker als het opbouwende kritiek is. Ook Camille krijgt regelmatig kritiek, maar ze luistert enkel naar de kritische mening van haar dierbaren. 

“Mijn ouders, mijn vriend Dino, mijn manager William…. Kortom: mijn dichte kring. Ik vind het belangrijk dat zij hun mening durven geven. Maar eigenlijk is het vooral belangrijk dat ik het zelf oké vind. En vooral: wanneer ik wéét dat ik voor iets mijn uiterste best heb gedaan, kan ik alleen maar tevreden zijn. Maar weet je wat het is? Veel mensen beseffen gewoon niet hoeveel tijd en energie je in zo'n carrière moet steken. Als ze mij dan op een podium zien staan, denken ze: 'Oh, dat wil ik ook.' Maar ze vergeten dan welke weg ik al heb afgelegd”, reageert ze in Tv Familie. 

Camille heeft al hard gewerkt om te staan waar ze nu staat en ook voor de telenovelle ‘Milo’ waarin ze de hoofdrol speelt.  

“Daarom vind ik het zo leuk om die hele opbouw te laten zien in 'Milo', dat het soms een verhaal is van vallen en opstaan. Dat je er intens mee bezig moet zijn als je iets wil bereiken.” 

Mathias Mensmans is in Vlaanderen bekend geworden dankzij zijn rol van Liam in ‘Milo’. In de reeks zocht hij een vriendin via een programma, maar toch heeft zijn personage ook een muur om zich heen gebouwd.

“Mijn personage tracht naar buiten toe het beeld te creëren van een popster wiens leven perfect verloopt. Hij houdt al zijn problemen voor zichzelf. Zelf ben ik soms voorzichtig met wat ik deel, maar bij momenten kan ik er veel uitflappen. Tja, ik ben nu eenmaal iemand die vlot babbelt en snel het achterste van zijn tong laat zien. Ik denk dus dat Liam zijn geheimen beter kan bewaren en kan liegen tegen familie en vrienden dan ik”, lacht Mathias in Tv Familie.

Liam en Mathias, de twee lijken niet heel erg op elkaar. Zo zou Liam op tafels springen en op een podium kruipen alsof het niks is.

“Hij begint dan ongevraagd liedjes te zingen. Dat zou ik in het verleden nooit spontaan uit mezelf hebben gedaan. Maar ik betrap mezelf erop dat ik soms gewoon denk dat ik Liam ben, en met het zelfvertrouwen van mijn personage kan ik dan soms dingen doen die normaal gesproken buiten mijn comfortzone zouden liggen. Leerrijk, hoor.”

1    Thuis    1.050.423‏
2    Het 7 Uur-Journaal    945.962‏
3    Ik Vraag Het Aan    873.228‏
4    Iedereen Beroemd    744.022‏
5    Blokken    706.129‏
6    Nieuws 19u VTM    681.515‏
7    De Dag Van Vandaag    646.142‏
8    Familie    516.523‏
9    Het 1 Uur-Journaal    414.073‏
10    Het Journaal Laat    376.163

In de eerste aflevering van ‘De Expeditie: Groenland’ zagen we hoe ervoor de gevolgen van frostbite werd gewaarschuwd. Het gaf de deelnemers wel wat schrik en ook bij Lynn Van Royen zat de schrik er goed in.

“Wanneer de blote huid in contact komt met extreme koude, kan de beperkte bloedtoevoer lijden tot vrieswonden. Af en toe kreeg ik witte vingers of witte plekken in mijn gezicht en dan was het meteen alle hens aan dek. De eerste nachten was ik ook wel bang omdat we op bevroren meren sliepen en die kraakten enorm”, blikt Lynn terug in Story.

Ook emotioneel was het een erg zwaar avontuur. Tranen waren nooit ver weg en Lynn moet toegeven dat ze best veel geweend heeft.

“Niet omdat ik het niet meer zag zitten, het is gewoon een manier om mijn lijf te reguleren. Om stoom af te laten. Ik heb dat ook op voorhand gezegd tegen de groep. Ik ween makkelijk, maar dat is niet erg, want dan is het ook weer snel voorbij en dan kan ik voort.”