Margriet Hermans heeft in haar leven al verschillende carrièrepaden bewandeld. Ze begon ooit als zangeres, maar ging daarna door als presentatrice en stapte uiteindelijk in de politiek. Dat heeft haar professionele leven op tal van manieren beïnvloed. Ze vertelt er meer over in Nu, de weekendbijlage van Het Nieuwsblad.

Margriet kwam recent terug in de schijnwerpers te staan door haar deelname aan 'Liefde voor Muziek', een muziekprogramma op VTM. Ze kreeg veel lovende reacties over haar prestaties en werd door journalisten uitgevraagd over haar verleden.

“Mijn politieke zijsprong heeft er destijds voor gezorgd dat ik minder met muziek bezig was”, vertelt ze daar eerlijk over. “Toch heb ik door mijn politiek mandaat een verschil kunnen maken in het Vlaams radiolandschap. Wij ijverden met Open VLD voor meer Nederlandstalige muziek op de openbare omroep. Mét succes, want 30% van de nummers op Radio 2 moest voortaan Nederlandstalig zijn.”

“Maar de VRT zou de VRT niet zijn als ze daar niet mee foefelden. Van die 30% was de helft oudere muziek. De andere helft was zowel Nederlandse als Vlaamse muziek. Niet de grootste hulp voor de Vlaamse muziekscène, maar kom, het was een stap vooruit. De andere zenders doen helemaal niks, die kennen enkel Clouseau en Metejoor”, rondt ze af.

In de zesdelige documentaire reeks Bariloche ontmoet Eric Goens kinderen en kleinkinderen van vergeten Vlaamse collaborateurs die na de Tweede Wereldoorlog naar Argentinië zijn gevlucht om er een nieuw leven te beginnen in Bariloche. Dat bergstadje in de Patagonische Andes staat al decennialang bekend als schuiloord van oorlogsmisdadigers uit Duitsland, Oostenrijk en Italië, zoals Erich Priebke, Adolf Eichmann en Josef Mengele. 
 
Minder bekend is dat ook een grote schare Vlaamse oorlogsmisdadigers haar toevlucht heeft gezocht in Bariloche. De reeks schetst het portret van een aantal van die Vlaamse collaborateurs en de erfenis die ze er achterlieten. Hoe gaan hun kinderen en kleinkinderen om met die loodzware familiale en vooral ideologische nalatenschap? 
 
In elke aflevering komen één of twee verhalen aan bod. De persoonlijke getuigenissen worden aangevuld met unieke archiefbeelden en duiding door Argentijnse onderzoekers (zoals Abel Basti, Uki Goñi en Angel Vainstein) en Vlaamse experten (zoals Koen Aerts, Bruno De Wever en Nico Wouters). Zo vertelt Bariloche een boeiend, verrassend en onderbelicht stuk geschiedenis van de Vlaamse collaboratie.
 
Bariloche is een productie van Bargoens voor Canvas.
Interviews en commentaarstem: Eric Goens.
Bariloche kwam tot stand met de steun van het VAF/Mediafonds van Vlaams minister van media Benjamin Dalle.
 
Bariloche: vanaf donderdag 12 mei om 21.20 u. op Canvas en VRT NU
 

 
“Bariloche vertelt het verhaal van de vergeten collaboratie, van het kruim van de Vlaamse collaborateurs die in Argentinië decennia lang ongestoord hun leven hebben voortgezet zonder te verzaken aan hun ideologie.”
Eric Goens 
 
In de nasleep van de Tweede Wereldoorlog zochten tal van Vlaamse collaborateurs een veilige haven in  Argentinië. Oostfronters, oorlogsburgemeesters, maar ook nazigezinde kunstenaars of sporters op de vlucht voor een veroordeling en uitgespuwd in België, konden er bij gratie van de Argentijnse president Juan Perón ongestoord een nieuw bestaan opbouwen. 
 
Het Beieren van de Andes
 
Bariloche, ook wel het ‘Beieren van de Andes’ genoemd, is zo’n schuiloord waar talloze Europese ballingen met een duister oorlogsverleden onder gelijkgezinden trouw konden blijven aan hun politieke idealen. De stad in het zuidwesten van Argentinië, tegen de grens met Chili, geniet al decennialang mondiale bekendheid als schuiloord van internationale geseinde oorlogsmisdadigers uit Duitsland, Oostenrijk en Italië. SS’er Erich Priebke heeft er tientallen jaren gewoond met zijn gezin; zijn collega-SS’er Adolf Eichmann had er een optrekje en zelfs de Engel des Doods, Auschwitz-dokter Josef Mengele, werd er verschillende keren gesignaleerd. 
 
Gekleurd historisch besef
 
Kinderen en kleinkinderen van collaborateurs leven er vandaag nog altijd, vaak in onwetendheid over het precieze oorlogsverleden van hun ouders en opgevoed met een sterk gekleurd historisch besef. We gaan op bezoek bij deze vergeten Vlaamse achterblijvers in Argentinië. Hoe gaan zij om met hun familiale geschiedenis en beladen ideologische erfenis? Hoe groot blijft het verlangen naar eerherstel, naar een mogelijke terugkeer naar hun vaderland? Sommigen blijven halsstarrig vastklampen aan de ideologie en overtuiging van hun (groot)ouders. Anderen proberen te begrijpen wat hun ouders en grootouders heeft bezield en zoeken naar antwoorden. 
 
Eric Goens: “In Bariloche staat de tijd al meer dan een halve eeuw stil: de Vlaamse leeuw wappert nog altijd aan de huizen en elk familiefeest lijkt zo weggerukt uit een film van de jaren ‘40 en ‘50. Bovendien blijkt dat de Vlaamse filière de weg heeft geplaveid voor honderden Duitse en Oostenrijkse  oorlogsmisdadigers die dankzij de Vlaamse collaborateurs hun weg naar Zuid-Amerika hebben gevonden. Uit ons onderzoek blijkt namelijk dat een Belgische politicus jarenlang de spin in het web is geweest die in nauw overleg met de Argentijnse regering de vluchtroutes heeft uitgedokterd.”
 
Aflevering 1 - De Oostfronter en de Duitsgezinde verpleegster
Donderdag 12 mei
 
In een idyllische omgeving aan het meer van Bariloche met prachtig uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van Patagonië zijn we te gast ten huize Reni Viaene. Op de Olympische Winterspelen van Grenoble in ‘68 was Reni de enige Vlaamse deelneemster, weliswaar skiënd voor haar geboorteland Argentinië. Zij werd in 1950 geboren als tweede dochter van het Vlaamse echtpaar in ballingschap Michel Viaene en Yvonne Bijnens.
 
Vader Michel vecht tijdens de Tweede Wereldoorlog als Oostfronter met het Duitse leger tegen de Russen in Stalingrad. Moeder Yvonne treedt op haar 19de als vrijwillige verpleegster in dienst het Duitse Rode Kruis. Na de bevrijding worden beiden door het Belgische krijgshof veroordeeld tot jarenlange gevangenisstraffen met verlies van hun burgerrechten. Yvonne zit haar straf uit, Michel duikt onder met valse papieren. Wanneer Yvonne in 1948 vrij komt, trouwt het koppel clandestien voor de kerk en vluchten ze naar Zuid-Amerika.
 
Na enkele omzwervingen bouwt het gezin Viaene-Bijnens in Bariloche een nieuw leven uit met een eigen succesvol kledingatelier. Niemand stelt hier vragen over het duistere oorlogsverleden van deze Vlaamse en andere Europese migranten. Meer zelfs: omringd door lotgenoten en gelijkgezinden nemen de Viaenes actief deel aan het openbare leven en blijven ze vasthouden aan hun oude ideologische overtuigingen. Hun kinderen krijgen een zeer onvolledige en gekleurde versie van de familiegeschiedenis mee. 
 
Pas op het einde van haar leven schept Yvonne Bijnens in een aantal brieven aan haar kinderen en kleinkinderen wat meer klaarheid over haar collaboratie met het naziregime, haar verblijf in de gevangenis en het moeilijke afscheid van haar familie in België.
 
Met medewerking van Reni Viaene, Abel Basti (Argentijns journalist en auteur), Uki Goñi (Argentijns auteur en onderzoeker), Koen Aerts (historicus, professor en onderzoeker bij UGent en CegeSoma) en Bruno De Wever (hoogleraar geschiedenis UGent).

Na meer dan vijftig jaar samen lief en leed gedeeld te hebben, moest Leah Thys precies een jaar geleden afscheid nemen van haar grote liefde Jos De Man. Die overleed in de lente van vorig jaar op 88-jarige leeftijd ten gevolge van corona. Ze kijkt terug op hun leven samen in Primo.

Hun liefdesvuur kende een eerste vonk op de toenmalige set van 'Beschuldigde, sta op'. In dat programma werden in de beginfase historische processen nagespeeld. Leah speelde toen in één van de afleveringen de rol van een non en Jos die van advocaat, wat hij ook effectief was.

“Ik had Jos al aan het werk gezien in die reeks op tv en ik vond hem in het begin eerlijk gezegd wat aanstellerig”, vertelt een eerlijke Leah.

Pas later werden in de reeks actuele rechtszaken opgevoerd. Omdat Jos in het dagelijkse leven ook advocaat was en er toen plots meer ruimte kwam voor improvisatie, kwam dat volgens Leah zijn acteerprestaties ten goede.

“Dat lag Jos veel beter”, zegt ze daarover. “Hij kon daardoor zijn dagelijkse, professionele manier van pleiten beter vertalen naar iets voor het scherm”, besluit Leah.

Actrice Linda De Ridder werd dit jaar 60. Ze was in de jaren '90 te zien in populaire programma's als 'Bompa' en 'Nonkel Jef', maar koos na haar tv-verschijningen voor een carrière in het theater. Dit jaar gaat ze met pensioen, maar ze wil toch blijven acteren. Ze geeft wat meer uitleg in Primo.

Tijdens corona leerde Linda om even wat gas terug te nemen. De pandemie was naar eigen zeggen een soort van verplichte rustperiode in haar leven, maar daar was ze eigenlijk niet rouwig om.

“Er stond immers een berg aan werk voor mijn neus en ik had totaal geen idee hoe ik daarover zou geraken. Repetities, vertoningen… het verliep allemaal chaotisch en door elkaar”, zegt ze daarover.

Omdat ze het zo druk had, heeft ze jaren geen huisdier gehad, maar daar bracht die plotse vrije tijd verandering in. “Tijdens de lockdown heb ik een pup gekocht, een jackrussellterriër, Boedie genaamd. Dat is leuk, hé, dat extra leven in huis.”

En zo had Linda op eenzame momenten, als haar man Marc als verpleegkundige aan het werk was, toch wat afleiding thuis.