Toen Peter Van Asbroeck amper 17 jaar oud was, overleed zijn vader. Zijn mama had veel problemen met dat overlijden. Gelukkig was er haar zus die haar heeft opgevangen.

“Ze is bij mijn moeder gebleven. En ik ben naar Antwerpen uitgezwermd, ook omdat ik van mijn mama nog weinig respons kreeg. Ik was als adolescent mijn klankbord kwijt. En vanaf dan heb ik mijn leven rigoureus zelf geregeld. Dat maakt natuurlijk dat je als individu wel sterk staat, omdat je leert zelfredzaam te zijn. Maar tegelijk sluit je je ook wat af voor anderen”, zegt hij in De Morgen.

Peter is graag op zichzelf. Hij houdt van zijn familie en vrienden, maar zal ze niet snel een bezoekje aan hen brengen. Hij en zijn zus zijn twee grote tegenpolen.

“Die kan niks alleen. Ze bleef ooit eens bij mij slapen, en dat lukte niet. Ik vroeg: 'Wat is het probleem?' Ze zei: 'Ik ben dat niet gewoon, alleen slapen.' Ze is al meer dan dertig jaar samen met haar man. Bij mij met twee slapen, dat is altijd een gedoe. Allee, gedoe, ik overdrijf dat nu een beetje, maar meestal wel.”

Het is altijd gezelligheid troef bij Natassia Van Kerkvoorde en Wout Bru wanneer het kerst is. Ze zijn dan graag in elkaars gezelschap en genieten van veel gezelligheid.

Maar er is ook gemis, want de papa van Natassia is er al twaalf jaar niet meer.

“Elk jaar mis ik hem dieper. Als ik één wens mocht doen, dan zou het zijn om nog één laatste kerst met hem te kunnen doorbrengen. De herinneringen aan onze momenten samen worden alleen maar kostbaarder naarmate de tijd verstrijkt”, zegt ze in Nina.

Bij Natassia en Wout worden ook ieder jaar cadeautjes uitgedeeld. Al zijn cadeaus voor Natassia niet het belangrijkste.

“Het maakte me nooit uit wat ik kreeg, omdat de warmte, de gezelligheid en de momenten samen voor mij veel belangrijker waren dan welk cadeau er onder de boom lag. Wat ik wel geweldig vind, is om cadeaus te geven aan de mensen die ik liefheb. Het plezier van iets persoonlijks uit te kiezen en hun blije gezichten te zien, maakt kerst echt bijzonder.”