Ellen Callebout: “Er kwamen nog steeds stukjes naar boven”

Toen Ellen Callebout twaalf was, werd ze aangereden door een auto. Ze werd met de fiets vooruit gekatapulteerd, recht de passagierszetel in.

Ellen had een paar schrammen in het gezicht, maar ook met armen vol glassplinters, een dubbele open beenbreuk en een hersenschudding

“Een hele tijd nadat mijn armen weer genezen waren, kwamen er geregeld nog glasstukjes naar boven. Gelukkig zie je nu niet zoveel meer van de littekens. Omdat ik een kind was dat liever aan het sporten was dan achter de boeken zat, ging ik naar de sporthumaniora in Brugge. Daar was alles veel vrijer dan in Oostende”, vertelt ze aan Gazet van Antwerpen.

Uiteindelijk rolde ze toch de horeca in dankzij haar toenmalig lief. Die had een eigen zaak en Ellen hielp hem graag.

“Ik dacht waarom verder studeren als ik meteen al kan werken en geld verdienen? Zo ben ik in de horeca gerold. Met mijn neef Tommy, die uit een bakkersgezin kwam, smeedde ik wat later plannen om samen een zaak te starten. Hij zag het niet zitten om de bakkerszaak van zijn ouders over te nemen, maar kon wel geweldig koken.”

En zo werd Le Grand Café in Blankenberge geopend. Het café waar ze Gert Verhulst tegen het lijf liep.

“Ik werkte zo hard, soms wel 80 uur per week, deed tot 40.000 stappen per dag, ik kon ongezonde shizzle eten zonder dat ik ervan bijkwam, ik verbrandde dat allemaal. Pas na mijn 30ste ontdekte ik het plezier van gezond eten en zelf koken.”