Niemand komt tussen Christoff & Lindsay
Simonne, de mama van Christoff en Lindsay had nog niet zo lang geleden te maken met gezondheidsproblemen. Ze diende even in het ziekenhuis te blijven. Ondertussen is ze weeral helemaal de oude en staat ze, zoals steeds, als een blok achter haar twee kinderen. Wij vonden het toch tijd dat ook de mama eens in de schijnwerpers wordt gezet… Wat doet dat met een mama om zoon en dochter altijd samen succesvol op een podium te zien? Je bent ook altijd overal bij. Simonne: ‘Dat blijft toch elke keer iets speciaal. Moesten dat je kinderen niet zijn, je zou er zo niet voor kunnen blijven gaan. Je kinderen zijn je alles. Je wilt dat hun succes behouden blijft. En ergens in je achterhoofd ben je altijd bang dat het eens minder zal gaan met hen, dat het niet zal blijven duren. Maar ik ben enorm fier en trots dat ze het alletwee zo goed doen. Ik zal nooit zeggen ‘ik ben de mama van Christoff’… nee, ik ben de mama van Christoff EN Lindsay. Ik leef volledig met hen mee.’ Op de cd-voorstelling van Christoff en Vrienden 2 zei Lindsay dat jij het duet van haarzelf met Christoff het mooiste nummer op de cd vindt. Uiteraard dat de mama dat zegt, en terecht. ‘Kom in mijn armen’ zongen ze als kind vaak samen, herinner jij je dat nog? Simonne: ‘Ja, we reden vroeger dikwijls naar mijn moeder op zo een 30 kilometer van waar ik woon. En dan was het vollen bak muziek in de auto en dat was altijd dat liedje. Lindsay vanachter op het bankje en Christoff vooraan in de auto. Alhoewel dat niet mocht, hoor, maar hij wou altijd vooraan zitten. (lacht) Of ze zongen dat liedje samen voor de spiegel. Of in Christoff zijn kamer. Weet je, Christoff laat mij altijd alles horen als het af is, en hij zei over dat duetje dat ik het liedje zeker moest kennen. En nochtans… ik kon het eerst niet thuisbrengen, het is ook al zo lang geleden he. (lacht) Wat maakt Christoff en Lindsay zo bijzonder? Simonne: ‘Ze zijn twee handen op één buik, dat was al zo toen ze klein waren, en nu nog steeds, daar komt niemand tussen. Het doet mij deugd dat de mensen hen aanvaarden, dat de mensen blij zijn als ze hen bezig zien. Dat doet mij echt iets, dan ben ik zo trots. En het geeft mij voldoening dat ze andere mensen kunnen gelukkig maken. Ik hoop dat ze dat nog heel lang kunnen doen…’ (Kim Wauters)
