Het allereerste seizoen van ‘Big Brother’, 25 jaar geleden, is er eentje dat in veel geheugens gegrift staat. En al zeker bij de kandidaten van toen. Finalisten toen waren Steven Spillebeen, Bart Van Opstal en Jeroen Denaeghel.

Vooral het moment waarop Steven op het dak is gekropen, blijft in veel geheugens hangen.

“We verveelden ons heel vaak, dus hebben we toen een schaakspel gemaakt. Het probleem was: Jerre en ik zaten op den duur soms vier uur aan een stuk te schaken. Voor een tv-programma dat live wordt uitgezonden, is dat natuurlijk niet al te interessant. En dus is Big Broddere een psychologisch spelletje beginnen te spelen. Het begon ermee dat ik moest opbiechten wie ik die vrijdag wilde nomineren. Ik zeg: 'Sorry, copain. Het is nog maar dinsdag, ik weet dat niet.' Als straf moest ik dat schaakspel afgeven, maar ik zeg: 'Neen ik’”, blikt Steven terug in Humo.

Dat was voor Big Brother het moment om te beginnen dreigen. Steven zou het schaakspel moeten afgeven of Katrijn zou het huis moeten verlaten.

“Ik bleef weigeren, waardoor ik ometteké negen mensen tegen mij in het harnas had gejaagd. Bartje hier was juist samen met Katrijn: die gast - een flik dan nog - ging mij dooddoen. Dan heb ik gezegd: 'Fuck it, ik ben hier weg.' Dus ik ben via de tuintafel op het dak geklauterd.”

Met ‘Single Bells’ heeft Vlaanderen opnieuw een succesvolle serie erbij. De reeks is ondertussen verkocht aan Nederland, Duitsland en zelfs aan Australië.

“Dat de reeks ook internationaal gesmaakt wordt, is alleen maar fijn. In Duitsland worden alle personages gedubd. Ik vond het heel grappig om mezelf plots Duits te horen spreken. Maar het zelf inspreken? Nee, daar is mijn Duits te slecht voor”, lacht ze in Story.

Het zou nochtans niet de eerste keer zijn dat Marleen in een Duitse serie zou te zien zijn. Al dateert het ondertussen wel al van veertig jaar geleden en ging het maar over twee afleveringen.

“Ik heb eigenlijk nooit de ambitie gehad om door te breken in het buitenland. Wellicht omdat ik altijd veel en gevarieerd acteerwerk had in België, zowel voor televisie als theater. Ik ben daar dus nooit actief naar op zoek gegaan. Voor velen is Hollywood misschien een droom, maar voor mij niet. Ik wil gewoon leuke rollen spelen.”

Andy Peelman zit op hete kolen. Binnen enkele weken gaat zijn theatershow in première.

Hij maakt zijn volgers op Instagram al warm met enkele leuke fragmenten en het ziet er nu al grappig uit.

"Binnen enkele weken is het zover! Ik sta figuurlijk naakt voor jullie, onversneden en ongefilterd. Alweer een spannend avontuur… Hier en daar zijn er nog tickets verkrijgbaar, dus als je erbij wil zijn , haast jullie", schrijft hij op Instagram.

De voorstelling heet 'Gebaseerd op waargebeurde feiten' en is een show met alleen maar verhalen die Andy helemaal zelf heeft meegemaakt.

Benieuwd geworden? Tickets en info vind je hier

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Andy Peelman (@andypeelman)

Evi Hanssen durft ouder worden te omschrijven als een soort van identiteitscrisis. Het is niet onlogisch, want het is ook gewoon zo. Oud worden is iets nieuws en onbekend.

“Nu ben ik die oudere vrouw. Dat heeft weinig te maken met mijn uiterlijk, daar heb ik weinig problemen mee. Maar het idee dat mijn geboortedatum verder van me af ligt dan mijn sterfdatum is wel even aanpassen. Maar wat is er verder mis met oud worden”, zegt ze in De Morgen.

Een woord dat tegenwoordig vaak voorkomt is ‘anti-aging’. Dat geeft voor Evi perfect weer over hoe we tegenwoordig denken over ouder worden.

“Ik heb wel wat vriendinnen die beweren dat ze helemaal geen last hebben van de menopauze, maar die wel aan de antidepressiva zitten of die behandeld worden voor een frozen shoulder, terwijl dat een typisch hormonaal verschijnsel is. Als ze dat niet willen weten, is dat hun recht, ik ga hen daar niet mee lastigvallen. Maar ik vind het wel leuk om te zeggen dat ik een vrouw van middelbare leeftijd ben, want daar horen privileges bij.”

Bert Van Renne, alias White Bird is bang. Begin oktober werd hij wakker met een wazige vlek in zijn rechteroog. Bert dacht dat het kwam omdat hij de avond voordien nog even was blijven plakken na een optreden.

Maar toen de vlek de dag nadien nog niet weg was, maakte hij toch een afspraak bij de dokter. Daar kreeg hij minder goed nieuws. Er werd een veneuze en arteriële trombose vastgesteld in zijn oog.

“Twee bloedklonters, dus ik voelde toch wel een lichte paniek. Plots kreeg ik ook een vreemde druk in m’n hoofd. Alsof ik constant in een dalend vliegtuig zat. Bij elke inspanning werd die erger en raakte ik soms zelfs niet uit m'n woorden. Toch vonden zowel de cardioloog als de neuroloog niets afwijkends. Wel zagen ze dat m'n lichaam overuren draaide, ik was extreem vermoeid. De oorzaak? Te snel leven, stress, te veel van het goede... Wie zal het zeggen”, vertelt hij aan Dag Allemaal.

Bert wist dat er iets moest gebeuren en gooide zijn levensstijl meteen om. Hij is gestopt met het drinken van alcohol en zal in de toekomst ook meer moeten rusten. Bovendien mocht hij van de dokter niet gaan werken.

“Naast zanger en songwriter heb ik ook een echte job. Ik ben begeleider zelfstandig wonen bij Sterrehof in Gent. Sinds vorige week ben ik weer aan de slag, enkel in de voormiddag. Daarna moet ik weer rusten. Het doet deugd om tussen de mensen te zijn.”

Amber Verleyen wil niks liever dan met Dylan Vanholme, de zoon van Wendy Van Wanten, in het huwelijksbootje stappen. Maar zoals het er nu naar uitziet, zou dat wel eens een heel bijzonder feest kunnen worden.

Met de recente onthulling over de vader van Clément, zou hun trouw wel eens het societymoment van het jaar kunnen worden.

“Ik ben mij daar bewust van. Ik ben verliefd geworden op Dylan, niet op zijn afkomst. Ik heb er niet voor gekozen dat Wendy Van Wanten mijn schoonmoeder is. En wat Clément betreft... Of hij nu een prins is of een schoorsteenveger maakt me niet uit. Ik wil hem gewoon leren kennen, op een warme, liefdevolle manier. Ik hou van mensen, niet van titels”, zegt ze in Dag Allemaal.

Dylan vroeg Amber een tijdje geleden ten huwelijk. Dat huwelijk komt er dus sowieso. Maar ze wil zich ook focussen op de muziek van haar en Dylan. De nummer die Dylan schrijft zijn vaak autobiografisch en vertellen over zijn gevoelens tegenover zijn familie.

“Zo schreef hij 'Adem in', een eerbetoon aan z'n halfbroer Clément en zichzelf, nu iedereen weet dat Laurent de biologische vader is van Clément. Dat nummer is zó mooi. Wij vertalen ons gevoel in muziek. Muziek verbindt mensen, en dat is precies wat ik wil doen.”

Kürt Rogiers heeft alweer zin in kerst. Net zoals voorbijgaande jaren viert hij die ook dit jaar met zijn gezin, en twee van hun beste vrienden. En daar komt ook nog eens zijn vader bij.

“Traditioneel doen we raclette. Omdat iedereen dan aan tafel kan blijven zitten/. En soms mag het al iets meer zijn”, lacht hij in Nina.

De kerstperiode is altijd extra speciaal voor Kürt. Op 23 december is het ook 25 jaar geleden dat hij met zijn vrouw Els in het huwelijksbootje trad.

“En dan is er nog ons kerstritueel. We zetten ’s ochtends alles klaar. In de namiddag kijken we een kerstfilm. Onze favoriet is ‘Love Actually’, de beste romcom ooit. En dan is er bezoek.”

Ann Pira speelt al 22 jaar lang mee in ‘Thuis’, maar het had niet veel gescheeld of ze was ermee gestopt. Toen ze in haar menopauze last kreeg van paniekaanvallen en faalangst, durfde ze plots niet meer acteren.

“Ik dacht echt dat ik ziek was. Maar het was hormonaal. In de menopauze word je helemaal dooreengeschud. Dat hadden ze me op school nooit verteld. Dat programma van Tine Embrechts heeft veel taboes doorbroken. Op de set kwamen velen me zeggen: 'Goed dat erover gebabbeld wordt. Ik heb dat ook...' Faalangst verlamde me. Da's nu tien jaar geleden. Ik ben toen plantaardige hormonen beginnen nemen, en die angst was snel over. Nu voel ik me prima”, zegt ze in Primo.

In de beginjaren dat Ann meespeelde in de reeks was haar personage een beetje verslaafd aan alcohol. Maar de voorbije jaren is dat niet meer aan de orde.

“Soms lees ik wel nog eens in het script dat iemand Nancy drank geeft. Dan zeg ik: 'Geef me geen alcohol.' Want Nancy was in het begin een alkoliekster. Mijn eerste scènes moest ik dronken spelen, en m'n tegenspeler Daan Hugaert ook. Nancy en Eddy waren marginalen.”

Dana Winner is de jongste van vijf kinderen. Ze heeft een fijne jeugd gehad en is nooit iets tekort gekomen. Maar ze mag dan wel de jongste zijn, ze is niet het meest verwende kind van de familie.

“Mijn oudste broer sliep als baby bij onze ouders op de kamer, als hij tijdens de nacht kreunde, stonden ze meteen bezorgd naast zijn bed. Ik was de laatste van de hoop, onder mij werden niet zoveel eieren gelegd: ik sliep met mijn zus op één kamer”, blikt ze terug in Dag Allemaal.

Van luxe was er in het gezin van Dana weinig sprake. Ze kwamen niks tekort, maar er moest elke maand gerekend worden of er nog voldoende geld was.

“Ik droeg al eens de kleren van mijn oudere zus af en daar werd op school wat op neergekeken. Soms trok ik me dat niet aan, soms wel, maar ik besefte goed dat onze ouders deden wat ze konden. Die mensen moesten cijferen om rond te komen, ze hadden ook nog gebouwd en een lening af te betalen. Ons mama hield de boekhouding bij. Ze wist exact hoeveel geld er binnenkwam en hoeveel er buiten kon gaan.”

Een belangrijk en opvallend moment dit jaar was de aankondiging van de comeback van de K3 Originals. De ticketverkoop van die concerten hebben alle records verpulverd en zelfs Studio 100-baas Gert Verhulst moest toegeven dat hij dat niet meteen had verwacht.

“Wat vandaag gebeurt, heeft veel te maken met nostalgie, een gevoel dat erg aanwezig is. Het publiek van de reünieshows bestaat vooral uit dertigers die met de originele K3 zijn opgegroeid en die de soundtrack van hun jeugd nog eens willen beleven”, zegt Karen in Knack.

Knack durft zelfs een stapje verder te gaan en te zeggen dat de originele K3 een stukje Vlaams erfgoed is geworden.

“Gert wilde de ticketverkoop voor de concertreeks starten met vijf data in de AFAS Dome. Ik verklaarde hem voor gek. Het leek mij overmoedig. Stel dat die vijf data niet zouden uitverkopen? Dat zou gênant zijn. Maar die maandag hadden we vijf concerten in een paar uur uitverkocht. Tegen het eind van de week hadden we veertien shows uitverkocht. Ook de concerten in de Ahoy in Rotterdam zaten in een mum van tijd vol. Ik heb in al die K3-jaren nooit zoiets meegemaakt. Het lijkt alsof de originele-K3-concerten een hype zijn geworden. Het is bijna een gat in je cultuur als je er niet eentje hebt gezien.”