De dood van zijn vrouw Roswitha heeft er diep op ingehakt bij Dennie Christian. Ze overleed 5 jaar geleden ten gevolge van darmkanker. Ze heeft gevochten, maar het mocht niet zijn.

“Kijk, het was haar tijd. Haar ziel mocht naar huis. Zo zie ik het. We hebben allemaal een datum die eigenlijk al vaststaat. We moeten blij zijn dat we niet weten wanneer die is”, zegt hij in Primo.

Ze werd ziek ten midden van Corona, dus Dennie kon heel vaak bij haar zijn omdat hij niet moest gaan optreden.

“Zo kwam ook niemand te weten dat ze ziek was. In alle rust konden we die laatste maanden nog heel warm en liefdevol samen zijn.”

Maar zoals iedereen droomde Dennie er ook van om liefdevol oud te worden. Maar dat is hen helaas niet gegund.

“Haar overlijden was voor mij een absolute ramp. Roswitha en ik waren heel symbiotisch. Vijfenveertig jaar zijn we samen geweest, waarvan negenendertig jaar getrouwd. We waren een echte twee-eenheid. Maar niet alle dromen komen uit. Ik heb dat nu moeten aanvaarden.”

Goedele Liekens heeft haar jeugd veel gespendeerd in het bos dat aan hun tuin hing en dat samen met haar zussen. Ze hadden er de tijd van hun leven en bouwden er hutten en kampen.

Ze vaarden in een wastobe over de beek, leerden polsstokspringen, al ging dat niet altijd even goed. Maar de ouders van Goedele waren er altijd heel gerust in.

“Ik heb het gevoel van wel. Onze nichtjes, neefjes en kinderen uit de buurt waren daar ook altijd. We hielden elkaar een beetje in het oog. Mijn oudste zus zegt wel dat zij voortdurend op ons moest letten, maar dat voelde ik niet zo aan”, zegt ze in Primo.

Maar er was één plek waar Goedele en haar zussen wel voor werden gewaarschuwd. Dat was een bankershut, een illegale goktent. Al weet Goedele perfect hoe deze tent eruit zag.

“Schoorvoetend gingen we daar binnen, ja. Angst had ik niet. Toch niet daarvoor. Angst om in het openbaar te treden wel, niet om deugnieterij uit te halen.”

Goedele durfde heel veel en allemaal zonder angst. Dat zag gewoon n haar. Ze belandde dan ook regelmatig in het ziekenhuis.

“Mijn zus die een jaar ouder is durfde ook alles. We waren alle vijf deugnieten, ze noemden ons in het dorp niet voor niets 'de mannen van Liekens'. En als contrast gingen we op zondag naar de mis in onze mooiste jurkjes met witte kanten handschoentjes, een wit tasje en onze lange haren in mooie pijpenkrullen.”

Met Regi en Jaap Reesema scoorde Olivia Trappeniers haar grootste hit met het nummer ‘Kom Wat Dichterbij’.

Maar als solo-artiest leek haar carrière maar niet van de grond te komen. Ze bracht singles uit, maar amper een van hen werd een groot succes. Van de ene dag op de andere viel haar carrière stil.

En daar bleef het niet bij. Haar oma vocht ook nog eens voor haar leven en haar moeder kreeg de diagnose van MS. Olivia ging door een heel donkere periode.

“Tijdens de zomer van 2022 kreeg mijn oma chemo. Tegelijk moest ik blijven optreden. Ik herinner me hoe ik op het podium stond, terwijl mijn gedachten alleen maar bij haar waren. Dat voelde verschrikkelijk”, zegt ze in Dag Allemaal.

De familie nam beetje bij beetje afscheid van Olivia’s oma, maar zij liet haar niet kennen. Ze is sterk geweest tot het einde.

“Nooit klaagde ze. Zelfs niet wanneer ze veel pijn had. Ze wilde niemand tot last zijn. Hulp vragen deed ze bijna niet. Ze bleef altijd proberen alles zelf te doen.”

Maar gelukkig waren Olivia en haar mama er, die instonden voor de zorg van de oma.

“Mama en ik deden alles wat we konden om haar te helpen. Elke dag draaide wel ergens om haar. Dat was zwaar, maar ik zou het meteen opnieuw doen.”

Het nieuwe nummer van Paul Michiels heet happiness. In Primo vertelt hij wanneer hij het meest tevreden was in zijn leven.

De zanger is immers een heel grote optimist en heeft niet vaak periodes waarin hij zich eigenlijk helemaal niet goed voelt.

“In mijn jeugd en de jaren als jongvolwassene voelde ik me op mijn best. De wereld was toen totaal anders. Nu lijkt die bijna helemaal in brand te staan. Onze generatie heeft een onbezorgde tijd gekend.”

Dat hij ook nog eens omringd is door de juiste mensen, maakt van hem een nog gelukkiger man. Zij kijken naar het leven zoals hij naar het leven kijkt.

“a's voor mij een manier om makkelijker geluk te ervaren. Mijn vrouw is zó'n soulmate en daarnaast heb ik nog een aantal goeie vrienden die ik af en toe zelfs nog handgeschreven brieven stuur.”

Maar Paul kan ook erg gelukkig worden van de kleine dingen in het leven. Zo kocht hij een tijdje geleden enkele vissen.

“Als ik soms door de tuin loop en ze dartel zie zwemmen, zijn dat kleine momenten die veel betekenen.”

Op maandagavond 6 juli zijn er opnieuw opnames van ‘De Muziekshow’ in het AP Mediacenter in Bevel/Nijlen. Dennie Damaro is de laatste artiesten aan het contacteren, maar hij heeft altijd verschillende artiesten kunnen vastleggen.

Onder andere Bart Herman, Wim Leys, Frank Galan, Phil Kevin, De Julia’s, Matthias Lens, Ida de Nijs, Thomas Julian en Salim Seghers zijn erbij.

Er is nog een beperkt aantal tickets beschikbaar, die kan je bestellen via demuziekshow@telenet.be .

Vorig jaar was een bijzonder drukke zomer voor De Romeo’s. En dat doen ze dit jaar gewoon nog eens opnieuw.

Vorig jaar stond de band voor het eerst op het podium van Parkies en dat bracht heel veel volk op de been.

Helaas kreeg nog niet iedereen de kans om hen op Parkies bezig te zien en dus trekken ze ook dit jaar Vlaanderen weer rond.

Op 3 juli staan ze in Maldegem, op 8 juli zijn ze in Blankenberge te vinden en op 14 juli in De Haan. Uiteindelijk trekken ze ook naar Knokke-Heist en dat op 27 juli, naar Deinze op 12 augustus om te eindigen in Beringen op 13 augustus.

Was je onder de indruk van deze 3 heren in ‘The Masked Singer’, dan wil je deze optredens op Parkies niet missen.

Het is ondertussen zes jaar geleden dat Camille een platencontract tekende en ondertussen heeft ze een zesde studioalbum klaar.

“Zelf sta ik daar eigenlijk nooit zo bij stil, maar nu je het hardop zegt, denk ik wel: 'Wow!' Het ding is gewoon: ik doe niets liever dan muziek schrijven en ben er constant mee bezig. Ik geniet daar intens van. En ja, het is fantastisch dat zoveel mensen zo blij worden van mijn muziek”, zegt ze in Tv Familie.

5 albums, daar moet wel een evolutie inzitten. En dat heeft Camille zeker gehad bij haar albums. Ze merkt dat ze volwassener is geworden in het schrijfproces ten opzichte van het eerste album.

“Bij m'n eerdere platen moest ik daar duidelijk nog in groeien. Vroeger schreef ik ook altijd in het Engels, pas sinds '#LikeMe' ben ik het Nederlands gaan ontdekken.”

Het schrijven in het Nederlands verliep vrij stroef. Daar zat haar perfectionisme voor iets tussen.

“Het is dus een heel traject geweest. Maar je moet over elk nummer gewoon goed blijven nadenken, vind ik. Soms is het schrappen, opnieuw beginnen en dingen finetunen...”

Naast presenteren op de radio is Roos Van Acker ook leerkracht. Zij geeft les als docent radio op de Thomas More Hogeschool in Mechelen.

Juni is vaak een drukke maand voor leerkrachten omdat er examens moeten verbeterd worden. Maar Roos hoeft dat niet meer te doen.

“Tot vorig jaar wel. Ik heb een tiental jaar ook MEB onderwezen, Media en Entertainment Business, maar sinds ik bij Willy zit, ben ik weer alle dagen op de radio te horen, en werd het allemaal wat te veel”, zegt Roos in Primo.

Maar wat het wel druk maakt, is dat Roos veel verschillende radio-uitzendingen moet beluisteren. Dat zijn de eindwerken van de studenten.

“Het verschil met vorige jaren is dat de MEB-studenten hun pitch - hun idee voor een programma - live voor mij moesten brengen en dat ik nu een afgewerkte show te horen krijg. Ik heb 25 studenten en ze werken in groepjes van twee. Ze maken per groepje verschillende radio-uitzendingen en podcasts van een uur en dat is toch al de moeite om te beluisteren, niet?”

En Roos mag uiteindelijk die uitzendingen beoordelen en punten geven. Al is dat geen makkelijke opgave.

“Het is verschrikkelijk moeilijk. Als ik merk dat ze in de loop van het jaar niet gegroeid zijn, dan vind ik het verschrikkelijk om daar mindere punten op te moeten geven en hen een tweede zit te bezorgen.”

Sean Dhondt is vrijdag vertrokken voor de Marathon Des Sables, een sportieve uitdaging om u tegen te zeggen.
Gepakt en gezakt met het hoogst noodzakelijk – tot en met een rol toiletpapier -  loopt de meerdaagse ultraloop de komende week in Cappadocia, dat ligt in Turkije.

De wedstrijd duurt ongeveer een week en zal best zwaar worden voor de deelnemers die uit tientallen landen komen. In tegenstelling tot lopen in de zandvlakte van de Sahara wacht Sean Dhondt en de rest van de deelnemers een nieuwe uitdaging.

Het parcours bevat deze keer heel wat niveauverschillen. Sean Dhondt ziet het volledig zitten en kondigde op zijn sociale media aan dat we de komende dagen geen berichten van hem moeten verwachten.