De meningen over Bart De Pauw zijn verdeeld en dat begrijpen we. Toch kunnen we er niet onderuit door te zeggen dat Bart een man is van vele talenten die veel voor televisie heeft betekend.

Zo heeft Bart heel wat straffe programma’s gemaakt waaronder ‘Buiten De Zone’, ‘Het Geslacht e Pauw’, ‘De Mol’ en ‘Quiz Me Quick’.

Na de beschuldigingen rond grensoverschrijdend gedrag werd het even stil rond te televisiemaker.

Maar eenmaal de storm was gaan liggen en het vonnis door de rechter was gegeven, keerde Bart terug en dat met een eigen eerste zaalshow ‘Het Uur Van De Olifant’.

Bart is vandaag jarig en wordt 58 jaar. Proficiat!

Fatma Taspinar wil zo weinig mogelijk fouten maken in haar leven. En al zeker niet wat betreft de combinatie van haar werk en gezin. Ze wil later niet denken: ik heb alleen maar gewerkt.

“De komst van dochtertje Raya heeft alles veranderd. Ik kan me mijn leven niet meer inbeelden zonder haar. Elke avond als ik thuiskom, ga ik kijken hoe ze ligt te slapen. Dan maakt het niet meer uit wie ik heb geïnterviewd in De Afspraak”, zegt ze in Nina.

De journaliste beseft dat ze al heel veel geluk heeft gehad met haar dochter. Maar ook wat betreft het ouder worden, hoor je haar niet klagen.

“Ouder worden als vrouw is één ding, ouder worden op tv is iets anders. Voor het eerst begin ik die evolutie ook te zíén. Zeker als ik oude beelden terugzie. Vaak denk ik dan: ik was wél mooi, toen. Een vrouw weet dat nooit te appreciëren op het moment zelf.”

Taspinar probeert er nu vaker bij stil te staan, want de tijd tikt snel en genadeloos verder. Zij hoopt in elk geval ouder te worden zoals haar mama dat doet.

“Ze is 76 en zegt 'Ik ga vanaf nu op alles ja zeggen'. Ze heeft keiharde fomo en wil altijd maar meer. Ze is nog steeds verwonderd over het leven. Dat is inspirerend."

We hebben allemaal wel een groot verdriet in ons leven wat niet meteen zal verdwijnen. Vaak is dat het overlijden van een dierbaar iemand.

Bij Valerie De Booser is dat het overlijden van haar mama. Ze huilt er niet vaak om, maar je mama verliezen, het blijft toch pittig.

“Het leven verandert voorgoed. Mensen redeneren: 'Zeg, het is toch al een jaar geleden.' Maar het blijft pijn doen. Al haal ik er ook positieve dingen uit”, zegt ze in Nina.

Het heeft haar wel wat zaken bijgebracht. Zo heeft Valerie nu een heel andere kijk op ouder worden, dankzij haar mama.

“Ik denk: wees blij met een nieuw levensjaar. Het enige wat ik vervelend zal vinden, is het moment waarop je lichaam beperkter wordt.”

Wat alvast nooit zal veranderen is dat de toekomst en het geluk van haar kinderen altijd voorop zal staan.

“Ik hoop dat ze mooie liefde vinden. En mijn eigen liefdesleven? Ik snap niet goed waarom mensen getriggerd blijven om dat te weten. Ik heb de kans niet om eens met iemand te daten of we zijn al 'een koppel'. Vermoeiend.”

Na tien jaar ‘Stukken Van Mensen’ zijn er slechts twee dealers die er al van in het begin bijzijn. Daar moeten de makers een heel goeie reden voor hebben.

“Ze zijn gewoon té goed”, lacht Evy Gruyaert tijdens een interview met ShowbizzTv. “De rest is natuurlijk ook supergoed, maar Bie Baert en Paul De Grande zijn echt wel blijvers.”

Vooral Paul lijkt door iedereen heel geliefd te zijn. Hoe hij is, hoe hij doet, er is niemand die Paul niet leuk kan vinden.

Onlangs was er ook een feest voor ‘Tien Jaar Stukken van Mensen’ en Bie en Paul mochten natuurlijk niet ontbreken.

“Het zat er dik in dat zij ook tot het allerlaatste zouden blijven. Onderschat ze vooral alle twee niet.”

Het zijn pittige weken geweest voor Cara Van der Auwera. Zij had volop repetities voor de musical ‘Roodkapje’, waarin zij de rol van de mama van Roodkapje speelde.

“Ik heb nog nooit zo hard gezweet als de afgelopen week. Er moet gedanst worden. Het is een zeer pittige choreografie. Op het einde van de dag ben ik pompaf. En 's avonds, als ik thuiskom, begin ik gewoon weer te herhalen en te visualiseren. En dat is nodig”, zegt ze in Billie.

Cara merkt dat haar geheugen haar af en toe in de steek laat en dat zorgt voor een kleine deuk in haar zelfvertrouwen.

“Op een manier ben ik er professioneler mee bezig dan vroeger. Maar kijk, het is mijn eerste rol in een musical, ik wil het beste van mezelf laten zien.”

Meespelen in een musical, Cara vindt het heerlijk. Maar het vraagt hier en daar toch serieuze aanpassingen.

“Ik ben zo geprogrammeerd om mooi te praten, ik heb daar jaren aan gewerkt, en nu moet ik plots zinnen in tussentaal zeggen. Het is in het algemeen een beetje een oefening in loslaten, maar ik stel vast dat ik het weleens fijn en rustgevend vind om een puppet on a string te zijn en geregisseerd te worden, net omdat ik in mijn dagelijkse job een maker ben.”

Camille heeft echt alles waar ze van droomt: een heerlijk leven, een droomjob, een fantastische familie en ook nog eens een fantastische vriend.

“Mijn tourmanager Dino is ook mijn vriend. Hij zorgt ervoor dat ik eet, dat ik overal op tijd geraak. Er is al zoveel in mijn hoofd gaande, en dankzij hem hoef ik over sommige dingen niet meer na te denken”, zegt ze in Nina.

Deze zomer wordt het weer erg druk voor de zangeres. Ze is klaar voor een tweede editie van Cirus Camille.

“Ik zie dat toch als een hoogtepunt. Omdat ik mezelf heb zien evolueren van 'Help, ik ga dit nooit kunnen' tot 'Ik heb het gedaan': acteren, zingen, dansen en acrobatie samen."

Maar Camille heeft moeten knokken voor te bereiken wat ze nu heeft bereikt. Ze kreeg vaak ‘nee’ te horen op audities.

“Het werd mijn levensmotto: nooit opgeven, blijven gaan. En op mijn tachtigste zal ik kunnen zeggen: ik heb het op z'n minst geprobeerd."

Eline De Munck is een carrièrevrouw. En dan wel eentje die kinderen met die carrière weet te combineren. Ze kreeg twee kindjes in minder dan twee jaar tijd.

“Bij een eerste kind verlies je de vrijheid, bij een tweede verlies je de controle. De eerste keer rekt alles wat uit en dat komt redelijk snel weer goed. De tweede keer gaat dat iets minder snel”, zegt ze in Nina.

Voor Eline is niet zo belangrijk als het stellen van kleine doelen die ook nog eens haalbaar zijn.

“Ik vond het heel belangrijk om voor mijn bekkenbodem te zorgen. Zodat ik nog lang op trampolines kan springen en nog kan gaan hard- lopen zonder problemen.”

De onderneemster wordt net als iedereen ook al eens een dagje ouder. Zij vindt het fantastisch. Maar niet iedereen deelt die mening.

“In de winkel vraag ik voor het klantenbestand aan de mensen hoe oud ze zijn. Ik merk dat veel vrouwen dat niet graag zeggen. Terwijl er toch niks mis is met leeftijd? Dat staat voor ervaring en kennis. Ik kan niet wachten tot ik zestig ben.”

Presentatrice An Lemmens is nooit de bekende Vlaming geweest die de ene rode loper na de andere deed om zo gratis te kunnen genieten van voorstellingen, maar onlangs spotte onze fotograaf haar toch op de première van 'Roodkapje' in de Stadsschouwburg van Antwerpen. Daar poseerde An Lemmens met plezier en in haar eentje voor de aanwezige pers. An Lemmens wil haar kinderen uit de media houden, alle respect daarvoor trouwens. 

An was één van de bekende Vlamingen die naar de Deep Bridge-productie Roodkapje kwam kijken, een voorstelling die later dit jaar nog hernomen zal worden wanneer het weer minder goed weer is. Waar de voorstelling speelt, kan je op de website van Deep Bridge vinden.

Bekijk hier de foto's van de bekende Vlamingen op de rode loper van Roodkapje

Nina Derwael is gestopt met turnen en vindt het heel eng om na te denken over een leven na de sport. Ze had tenslotte altijd maar één doel in haar leven: één sport.

“Vriendinnen zeggen: 'Je hebt het leven al uitgespeeld: je droom behaald, je bent op pensioen, je bent getrouwd, je hebt een huis en een hondje.' Maar ik heb net het gevoel dat mijn leven nog moet beginnen”, zegt ze eerlijk in Nina.

Dat ze zou stoppen, kwam voor velen als een verrassing. Maar ze heeft er nog geen moment spijt van gehad.

Ik ga met veel plezier naar de turnzaal om zelf training te geven. Maar niks in mij mist het turnen zelf. Ik ben blij dat ik op een hoogtepunt ben gestopt."

Al sinds ze een jaar of zes was, zat Nina in de turnzaal om te trainen. Toen voelde het nog aan als een speeltuin.

“De prestatiedruk kwam later pas. Het laatste EK winnen, na mijn schouderoperatie, is mijn mooiste prestatie. Voor het eerst in mijn leven had ik een supervoldaan gevoel.”

Voor Aaron Blommaert liever geen dagje in bed blijven liggen. Hij wil bezig zijn en wil geen tijd verliezen.

“Ik heb 's avonds doorgaans de grootste moeite om in slaap te vallen. Dan denk ik over alles wat ik nog zou willen of kunnen doen. Of begin ik een gesprek met mijn lief, die twintig minuten daarvoor al naar dromenland vertrokken is”, lacht hij in Humo.

Maar hij moet toegeven dat hij wel jaloers is op mensen die wel kunnen genieten van een dagje luieren. Het zou naar het schijnt veel creatieve ideeën met zich meebrengen.

“Maar het laat zich moeilijk inplannen. Eigenlijk heb ik af en toe een stevige verkoudheid nodig, zodat ik niet kán werken en gedwongen word in mijn zetel te hangen.”

Luieren, het is niks voor Aaron. Maar hij kan er niet tegen als anderen lui zijn en zich onprofessioneel gedragen.

“Toen ik bij 'Familie' begon, was ik 17 en trok ik meteen veel met Kürt op. Ik heb inderdaad weleens mijn verbazing geuit als collega-acteurs voor de zoveelste keer hun tekst niet bleken te kennen. Dan dacht ik: hoe kán dat nu?”