Toni Coppers neemt afscheid van zijn moeder
Schrijver Toni Coppers heeft woensdagnamiddag het overlijden van zijn moeder meegedeeld op zijn sociale media. Dat deed de schrijver op een prachtige manier, zoals alleen hij dat op deze manier kan.
"Ik ben een moederskindje. Ik was haar zorgenkindje. Het laatste jaar hadden de rollen zich omgekeerd. Ze kromp, maar ik groeide niet. Integendeel. Meegezogen in haar wereld die steeds kleiner werd, was ik me meer dan ooit bewust van mijn kind-zijn, de eindigheid ervan.Aan een klein tafeltje, in haar kamertje - waar overigens wel haar hele wereld inpaste- dronken we koffie en praatten we als was ik weer het kind over de kleine dingen in het leven. De belangrijke dingen dus, een vogel en een mus", schrijft Coppers op Instagram.
"Mijn moeder had in dat kamertje dozen vol complimenten verstopt, ze breide moeiteloos prachtige herinneringen door een warme sjaal en haakte in op elk nieuwtje van de kinderen. Ik heb me gelaafd aan haar complimenten. Alles is mooi en goed in de ogen van mijn moeder, niet omdat ze het slechte niet ziet, maar omdat ze het goede meer aandacht schenkt", gaat de schrijver verder.
"Dans les yeux de ma mère zingt Arno. Alleen liefde heb ik daar ooit gezien. En diepe rouw om het heengaan van mijn vader. Verdriet is ook liefde", lezen we op Instagram.
"Ze was ondertussen zelf ons zorgenkindje geworden. Dat hebben we haar niet getoond. Mijn moeder is een fiere trotse, mooie vrouw. Mijn vader was 69 jaar smoorverliefd op haar. Jos, mijn papa is haar hoogstpersoonlijk op het perron daarboven komen ophalen.
Dat weet ik zeker, want een dubbele regenboog sierde vandaag de hemel boven ons huis", schrijft Toni Coppers.
"éIk kan nog niet bevatten wat ik ga missen, nog niet opsommen hoeveel ze me leerde, nog niet wenen om het gemis want ik hoor haar nog, ik zie haar nog, ik voel haar nog. Maar dat ik zal huilen als een kind staat vast. Mijn vader leerde me te genieten van het leven, niet te treuren en vooruit te gaan. Mijn moeder leerde me op de valreep om het voelen toe te staan, misschien wel trots te zijn op dat kwetsbare, dat bange stuk in mij. Ik denk dat ik voor altijd een moederkindje blijf", geeft de fiere zoon van een prachtige vrouw toe.
"Mijn mama wist dat het boek dat ik nu schrijf aan haar opgedragen zou zijn. Ik wist dat ze het niet meer zou lezen. Zo is het leven soms helemaal rond, als een regenboog die de aarde raakt", besluit Toni Coppers.
Héél veel sterkte, Toni.
