We kennen Jennifer Heylen wel al als jurylid in ‘De Slimste Mens Ter Wereld’ of uit verschillende reeksen. Maar nu heeft ze als actrice ook haar eerste hoofdrol te pakken.  Ze is nu te zien in ‘Northern Lights’.

Sommige scènes spelen zich af in Spanje en daarover moet de actrice toch een geheimpje verklappen.

“Onder ons gezegd en gezwegen: die 'Spaanse' scènes hebben we stiekem in België opgenomen, in een Waalse streek die ze 'het Zuid-Frankrijk van België' noemen. Dat was zo dicht bij Spanje als het budget ons toeliet”, lacht ze in Humo.

Jennifer is ondertussen een echte BV en over BV’s doen natuurlijk enkele roddels de ronde. Zo wordt gezegd dat Jennifer graag een glas Guiness drinkt.

“Nóg lekkerder vind ik Baby Guinness, een shotje dat van ver op een klein pintje Guinness lijkt. Het is een mengeling van Kahlua (koffielikeur, red.) en Baileys. Ik heb me daar ziek aan gedronken. Letterlijk. Katers die ik heb gehad, káters!”

De opa van Rudi heeft meegevochten in WOII, maar of zijn opa ook mensen heeft doodgeschoten, daar heeft de man nooit op willen antwoorden. Maar hij vertelde hem wel andere verhalen.

Zo vertelde hij verhalen over smokkelen en het graven van schuilkelders. En bj de hele situatie kon Rudi zich heel levendig iets voorstellen.

“Ik kon het gebulder van de bommenwerpers horen alsof ik erbij was. Opa Vranckx was bij verzetsgroep de Witte Brigade, werd gevangen en op een trein richting concentratiekamp gezet, maar hij kon van de trein springen en dook onder bij boeren”, vertelt Rudi in Dag Allemaal en in zijn boek ‘Mijn Kleine Oorlog’.

Die verhalen moeten Rudi in de richting hebben gestuurd die hij later is uitgegaan. In 89 begon hij als journalist bij de politieke omroep. Net in het jaar dat het Ijzeren Gordijn Europa in tweeën sneed. “Het was intens, fascinerend, en bovenal: ik mocht ernaartoe. “

Zondag 17 maart 2024, vier jaar geleden over Johny Voners na een slepende ziekte. De acteur staat zondag op heel wat sociale mediaprofielen van zijn collega’s.  Onder andere An Swartenbroekx en Niels Destadsbader kennen Johny als acteur bij ‘FC De Kampioenen’, maar Johny was véél meer dan dat. Vraag maar aan Koen Crucke die samen met Johny het podium deelde bij La Cage Aux Folles. En niet te vergeten zijn partner Annemie die zondag ook stilstond bij het overlijden van Voners.

“4 jaar. Mijn liefste, mijn leven, mijn andere ik, mijn allesomvattende liefde.  Gij zijt het, nog steeds en altijd.” Ik mis je in alles, doch in alles wat ik doe ben jij. Ons samen zijn gaat nooit voorbij. Liefde voorbij de dood”, schrijft Annemie.

“En waar kunnen we vandaag dichter bij jou zijn dan in je geliefde Kaapstad, aan de voet van de Tafelberg. Toi & Moi: avoir des atomen crochus”, besluit Annemie op haar sociale media.

Vlak voor Tine Embrechts vertrok voor haar expeditie naar Groenland, zat de schrik er af en toe toch goed in. Zo was ze op voorhand bang dat ze het niet zou halen, dat ze het niet zou kunnen, maar ook dat ze ijsberen zouden tegenkomen en dat ze zouden bevriezen. Allemaal angsten die nergens voor nodig waren.

“Dat laatste was de meest realistische angst. We hadden ook bijna allemaal de eerste verschijnselen van frostbite, waarbij je die extreme kou echt op je vel voelt zitten. Dat plekje begint wit te zien en dan moet je dat direct warm houden. Verder werd ik achtervolgd door een nachtmerrie die ik als kind soms had”, klinkt het in Flair.

In haar nachtmerrie zakt Tine door het ijs en raakt ze vast onder het ijs. Die nachtmerrie achtervolgd haar sinds haar jeugd en kwam toch een beetje dichterbij door de expeditie.

“We sliepen bijna altijd op bevroren meren, en die eerste nacht deed ik geen oog dicht! Ik hoorde dat ijs onder ons tentje superhard kraken en die luchtbellen naar boven komen. Ik huilde en riep als een klein kind, want ik stond doodsangsten uit!”

Tom Waes heeft de voorbije jaren al serieus bewezen dat hij heel wat talent heeft en dat hij heel wat aankan. Een deelname aan ‘Kamp Waes’ zou dan ook gerust iets voor hem kunnen zijn. Maar hij zou er wel goed voor moeten trainen.

“Als ik er echt voor zou trainen, zou ik door de eerste proef, namelijk de Bergham Run, raken. Van alles wat daarop volgt, weet ik het niet. Fly zegt dat ik de kwaliteiten heb om bij de Special Forces te komen, maar dat ik twintig jaar te oud ben. Ze zeggen dat ik me niet meer hoef te bewijzen omdat ik al heel wat zotte dingen deed. Maar ik weet niet hoe ik zou reageren als ze mijn eten zouden afpakken, me niet zouden laten slapen en me in de kou zouden zetten. Op een bepaald moment kraak je toch, denk ik.”

Waes is geen grote fan van de jungle. Het is zoiets onvoorspelbaars dat je je er amper op kan voorbereiden.

“Tegen de kou kan je je kleden, maar in een jungle kan je in je blootje staan en toch nog zweten. Het zit daar ook vol met vieze beesten. Letterlijk alles wat daar zit, wil je doden of vergiftigen.’”

Het thema van dit jaar van het Schlagerfestival is Flower Power. De meeste artiesten op het podium hebben de Flower Power-periode niet meegemaakt, ook Raf Van Brussel niet.

Raf zelf is best wel nostalgisch aangelegd. Zo vindt hij programma’s als ‘Groeten uit…’ of ‘De Jaren 90 voor Tieners’ geweldig.

“Sommige dingen komen ook terug: vinylplaten, retro-videogames, vintage kledingstukken.... Mijn kinderen zeggen soms dat ze best wel in de vorige eeuw hadden willen opgroeien, net zoals hun papa. Het leven was zoveel eenvoudiger toen telefoons nog een draad hadden en je op televisie maar kon kiezen uit een handvol zenders. Tegenwoordig moet je altijd bereikbaar zijn, op elk sociale-mediakanaal actief zijn en overal een mening over hebben”, zegt Raf in Primo.

De zanger en presentator is al meer dan dertig jaar actief in de showbizz. Met Sunny Side Up kende hij veel succes en er zijn nog momenten die hij heel erg koestert.

“Dat moet dan toch mijn tijd bij Sunny Side Up zijn, vooral onze debuutsingle 'She Makes Me Happy' die meteen positief werd ontvangen. Toen VTM onlangs een rewind deed naar 1996 in een special over 'Tien om te Zien', was dat ook mijn kinderen niet ontgaan. 'Oh, zo schattig', zeiden ze. En: 'Papa, jij had toen nog zoveel haar.' De allereerste keer 'Tien om te Zien' in Blankenberge zal ik overigens nooit vergeten...”

Velen onder jullie hebben het nieuwe album van Cleymans en Van Geel ‘Morgen Beter’ al in huis gehaald. Wie goed naar de teksten luistert, hoort dat de nummers vaak over vriendschap gaan, meer bepaald de vriendschap tussen Jelle en Jonas.

“Je kan ze ook ruimer en universeler interpreteren, maar het klopt wat je zegt. Jonas en ik kennen elkaar meer dan vijfentwintig jaar en het is de eerste keer dat we het echt hebben gedurfd om daarover te schrijven, zoals in het laatste nummer van de plaat, 'Op ons tweeën'. Over vriendschap zingen kan snel cheesy worden, 'Vrolijke vrienden' van Nonkel Bob is nooit veraf”, lacht Jelle Cleymans in Dag Allemaal.

Toch lijken de twee vrienden er toch in geslaagd te zijn om op een heel volwassen manier nummers te maken over vriendschap.

“ En dus ook over die andere kant, dat een vriendschap soms in een golfbeweging gaat, met mindere momenten. Maar morgen beter, er is altijd hoop voor de dagen die komen.”

Loredana heeft veel last van voedselallergiëen. Daarvoor moet ze heel erg op haar voeding letten en moet ze vooral opletten dat ze vlak voor een optreden geen last krijgt.

“Ik kan het me niet veroorloven om uit te vallen of hees te zijn doordat ik iets verkeerd gegeten of gedronken heb. Op de rider van 2 Fabiola staat dat we backstage graag broodjes met kaas en hesp hebben, maar ik heb altijd mijn frigobox met homemade snacks en koekjes bij”, lacht Loredana in Tv Familie.

Gelukkig hoeft Loredana veel lekkere dingen niet te laten en kan ze nog altijd volop genieten van heel wat lekkers. Zo genoot ze onlangs nog van een taartje omdat zij en Pat 1 jaar getrouwd waren.

“Maar écht waar: het taartje schoof van mijn bord en viel ei zo na in mijn decolleté. We waren een leuke blooper rijker, en gelukkig kwamen zowel mijn blouse als het taartje ongeschonden uit deze flater. Het waren twee dagen om te koesteren, want op 48 uur tijd hebben Pat en ik zowel onze eerste huwelijksverjaardag als mijn 38ste verjaardag gevierd. We zijn ook met onze ouders gaan eten en hebben genoten van qualitytime met Pats elfjarige dochter Troy.

Het heeft Jeroen Meus wat tijd gekost om de dood van zijn broer een plaats te kunnen geven. Zo’n verlies is natuurlijk verschrikkelijk en dat heb je niet op 1,2,3 verwerkt. Verdriet heeft hij nog altijd, maar op een andere manier.

“Het zou naïef zijn om te denken dat het ooit kán verdwijnen. Maar ik heb het gepolijst, minder hoekig gemaakt. Ik snij me er niet meer elke dag aan. Sinds de dood van mijn broer zit er een melancholie in mij die zich niet laat wegjagen. Ik ben op elk moment voor 50 procent gelukkig en voor 50 procent verdrietig.' Dat herken ik. Het is niet zo dat geluk en verdriet een beurtrol hebben. Neen, ze komen samen”, zegt Meus in Humo.

De dood komt jammer genoeg nooit op het juiste moment en je hebt op dat vlak niks te willen. Dat we geloven dat grootouders eerst komen te gaan, daarna de ouders en dan pas de kinderen denken we vooral uit zelfbescherming.

“Maar je hebt geen enkele garantie dat het ook zo gaat. Misschien is het goed dat we onszelf die naïviteit aanmeten, zorgt het ervoor dat we lang zorgeloos door het leven kunnen stappen. Maar ik ben ze kwijt. Ik heb de dood heel lang een afschuwelijk, bijna grotesk concept gevonden - het absolute tegendeel van het leven. Nu weet ik dat dat niet klopt. De dood hoort bij het leven, is er een deel van en zorgt er net voor dat dat leven zo boeiend is.”