Laura Tesoro zingt ongelooflijk graag, maar haar carrière lijkt maar niet van de grond te komen. Ze investeert veel geld in haar optredens en muziek, maar veel opbrengen doet het voor de zangeres niet.

“Tv-maken is echt mijn beroep en genereert inkomsten. Maar in de muziek moet je al heel wat bereiken om veel te verdienen in Vlaanderen. Mensen hebben daar echt een verkeerd beeld van. Ze schrikken van prijzen om een artiest te boeken voor een optreden, maar vergeten wel dat een show geven veel geld kost”, zegt ze in Het Laatste Nieuws.

Van dat geld moet je natuurlijk ook je band, je apparatuur, en nog veel meer betalen. Uiteindelijk blijft er niet zo heel veel meer over voor de artiest zelf.

Laura is volop op zoek naar de muziekstijl die ze wil brengen en die ook aanslaat bij de mensen. Over haar meest recente single heeft ze dan ook niet echt te klagen.

“Ik ben heel blij met 'So naive'. Grote radiozenders zoals Radio2, Qmusic en MNM hebben het goed gedraaid. Het was al vier jaar geleden dat een van mijn liedjes in hun playlist werd opgenomen. Maar voor mij het allerbelangrijkste: mijn fans schreeuwen het massaal mee tijdens mijn optredens. Dat geeft zo'n kick en dat overstijgt iets ontastbaar als streamingcijfers.”

Behalve presentator mogen we natuurlijk niet vergeten dat Jens Dendoncker ook comedian is. Hij is net begonnen aan het tweede deel van zijn comedytour ‘Het zou grappig zijn als het niet zo triestig was’. 

“Het is een reis door mijn persoonlijk leven dat niet altijd over rozen loopt, denk maar aan mijn opname in een psychiatrische afdeling. Ik vind het niet moeilijk om dat te delen met de zaal. Voor mij komt het er in de eerste plaats op aan om er goeie grappen mee te maken. Het is niet mijn bedoeling om grote levenslessen mee te geven in mijn shows. Ik wil vooral dat de mensen veel kunnen lachen. Als daar nog bijkomt dat ze zich erin herkend hebben, is dat voor mij een bonus”, zegt hij in Primo. 

Lachen en mopjes maken over de psychiatrie, niet iedereen zou het kunnen. Maar voor Jens lijkt het allemaal wel mee te vallen, ondanks het taboe dat er op rust. 

“Het is geen toeval dat er weleens gelachen wordt op een begrafenis. Niet omdat het zo hilarisch is, maar gewoon omdat er een vorm van ontlading is. De thema's die ik aanraak, zoals mijn opname in de psychiatrie, zijn daarom net interessant om met humor te combineren.” 

Sommige mensen hebben ‘Morning Glory’, de theatertour van Nathalie Meskens al gezien. Het is de eerste tournee die ze doet met haar eigen muziek. En voor die eerste shows had ze toch wat stress.

“Ik ben al op tour geweest met allerlei coverprogramma's, maar het is altijd mijn grote droom geweest om dat met mijn eigen muziek te doen. Het is spannend maar gelukkig ken ik intussen mijn stem, want ik heb al zoveel geïmiteerd dat ik bijna was vergeten hoe mijn eigen zangstem klonk”, lacht ze in Primo.

Nathalie is ook wat jaartjes ouder in vergelijking met haar eerste tournees. Al durft ze niet te beweren dat ze nu beter weet wat ze wil.

“Dat klinkt zo alwetend en een mens weet nooit álles. Zeker niet als je moeder wordt, want dan begint alles gewoon opnieuw. Dan word je weer overvallen door een grote ongerustheid en onzekerheid. Je wil het beste voor je kinderen en dat zorgt voor een nieuwe vlaag van kwetsbaarheid. Al is die kwetsbaarheid ook heel schoon.”

Het is een wel heel bijzondere dag vandaag voor Karen Damen want de zangeres en presentatrice is jarig vandaag. En dat is nog niet alles want Karen wordt 50 jaar. Karen heeft natuurlijk geen introductie nodig want iedereen kent haar als lid van de allereerste K3. Daarnaast heeft ze ook verschillende programma's mogen presenteren op VTM zoals 'Wat Zou Jij Doen' en mocht ze zetelen in de jury van 'Belgium's Got Talent'. In 2024 trekt ze Vlaanderen rond met haar eerste eigen one woman-show. Gelukkige verjaardag Karen! 

Lang zal hij leven… of toch niet. Gilles Mbiye-Beya had zich zijn verjaardag ongetwijfeld anders voorgesteld. In plaats van kaarsjes uit te blazen, werd hij genadeloos vermoord door de verraders. Ook aan de Ronde Tafel nam het spel in De Verraders een onverwachte wending. Na een verdachte actie van Astrid Stockman tijdens de missie, werd ze zonder pardon verbannen door haar medespelers. Groot was dan ook de verbazing toen bleek dat er opnieuw een bondgenoot sneuvelde. En het ging vanavond van de ene plottwist naar de andere. De bondgenoten wisten het conclaaf te voorkomen, maar kregen in plaats daarvan een cocktailparty voorgeschoteld met een duister randje. De verraders moesten in het geheim de Kus des Doods uitdelen. Een dodelijke twist waar de nietsvermoedende bondgenoten geen weet van hadden. Wie geeft de kus, en wie is het slachtoffer?

“Ik voelde de bui wel hangen na de Ronde Tafel. Zonde. Ik ga thuis mijn verjaardag vieren. Ik heb altijd gezegd: ik word liever vermoord dan verbannen. Dat betekent toch dat je op het juiste spoor zat en dat je toch enkele goede dingen gedaan hebt. Ik denk dat er momenteel drie verraders in het spel zitten”, vertelde Gilles teleurgesteld aan Staf,  toen die hem 's nachts kwam wekken met het nieuws dat hij door de verraders was vermoord.

De bondgenoten wisten nog steeds niet hoeveel verraders er zijn en begonnen elkaar gretig te verdenken. Al bleven de verraders zelf voorlopig buiten schot. Te gevaarlijk volgens William en dus riep hij zelf op om op de blinde vlekken te beginnen letten. Zo werden voor het eerst de namen van de verraders verspreid. Al waren het vooral Slongs en Ingeborg die elkaar meer en meer begonnen te verdenken. Ze besloten dan ook niet toevallig om tijdens de missie een team te vormen. “Ingeborg is niet vrij van verdenking. Ze kan een hart van zwarte pek hebben”, klonk het bij Slongs. Tijdens de missie raakten de twee verwikkeld in een hevige discussie en ook aan de Ronde Tafel ging het er stevig aan toe tussen de twee. Al was het uiteindelijk Astrid die verbannen werd. Haar besluit om tijdens de missie haar pijl aan Roman te geven, bleek fataal. En zo was er alweer een bondgenoot minder.  

“Alles wat ik gedaan heb kwam puur uit mijn hart. Ik ben een bondgenoot”, waren de afscheidswoorden van Astrid. “Ik ben hier gekomen om voor de groep te spelen, dus het doet me vooral pijn voor de andere bondgenoten die nog steeds in het duister tasten. Aan de verraders die het nu aan het spelen zijn: hoedje af. Echt impressionant.”

De missie van de avond kende een hoge inzet: toegang tot de wapenkamer én de mogelijkheid om het conclaaf te verhinderen. De verraders stonden voor een voldongen feit. “Als de groep zo collectief ja zegt, dan doe je uitbundig en enthousiast mee hé”, klonk het bij Roman. Het conclaaf werd uiteindelijk afgeblazen, maar dat betekende niet dat er geen moord zou plaatsvinden. Een cruciale nuance die iedereen over het hoofd zag. Tijdens een cocktailparty kregen de verraders dan ook een geheime en dodelijke opdracht van Staf:  “Vanavond mogen jullie de Kus des Doods uitdelen. Beslis ongemerkt wie van jullie de kus geeft en wie deze zal ontvangen.” Zijn William, Sean en Roman in hun opzet geslaagd en wie hebben ze vermoord? 

Wanneer er zaken in het nieuws komen als grensoverschrijdend gedrag, oorlogen, misbruik etc, dan probeert Koen zich te identificeren met de slachtoffers. Hij stelt zich nederig op en beseft heel goed dat het gaat om complexe situaties die moeilijk te overzien zijn. 

“Empathie is daarin alweer een belangrijk woord. Om de wereld en wat er zich daarin afspeelt te begrijpen − zowel de prachtige als de afschuwelijke gebeurtenissen − kan het helpen om op je eigen systeem te focussen. Want alle slechte en goede dingen die mensen elkaar aandoen, zitten in elke mens”, begint hij in De Morgen. 

Koen is ook van mening dat je de rest van de wereld niks kan verwijten, zolang je niet eerst aan de slag gaat met je eigen systeem. 

“In ons leven komen er onvermijdelijk heel wat nare dingen onze kant op. Poetins perspectief of Trumps gedachtegang kunnen we onmogelijk veranderen, maar wel hoe we ermee omgaan." 

Het is maar goed dat Chris Van Espen geen fobie heeft voor Disneyland Paris, want dat is zijn ultieme guilty pleasure. Er is wel iets anders waar hij een enorme afkeer aan heeft.

“Aan overgeven. Al is het wel gebeterd. Als je me vroeger zei dat je je slecht voelde, dan maakte ik me uit de voeten. Van water heb ik wel nog steeds schrik. Ik kan wel zwemmen, maar ik panikeer snel”, geeft hij toe in Story.

In ‘Tegen De Sterren Op’ en ‘Sterregem’ is Chris Van Espen verantwoordelijk voor de imitaties van Sam Gooris, maar ook van Jani Kazaltzis. Maar is er ook iets wat Chris graag van Jani zou hebben?

“Zijn bankrekening. Nee, grapje. Ik vind wel dat Jani de gave heeft om alles heel direct te zeggen, maar het zo te verwoorden dat hij niemand kwetst. Die komt met alles weg. Bij mij komt het er altijd iets bruter uit dan ik het bedoel.”

Wie Peter Van den Begin nog eens een keertje wil zien acteren, die kan maar beter naar de bioscoop trekken om er te gaan kijken naar ‘Waarom Wettelen’, het regiseurdebuut van auteur Dimitri Verhulst.

Peter speelt er Bas, een man die zijn echtgenote heeft verloren. Op haar begrafenis verschijnt een notaris met haar laatste wilsbeschikking. Ze wil graag begraven worden in Wettelen. Maar dat is voor Bas vooral een confrontatie met wie zijn vrouw echt was.

“Wie de film ziet, vraagt zich af of je iemands laatste wilsbeschikking wel moet nakomen. Mijn personage wou het alleszins tot een goed einde brengen, ook al weet niemand, behalve de begrafenisondernemer, waar Wettelen ligt en hoe lang ze onderweg zullen zijn. Het is een bijzonder surrealistisch gegeven maar we hebben het heel realistisch proberen in te vullen.”

In de film wordt Peters personage natuurlijk geconfronteerd met de dood. Het is ook een onderwerp dat hem enorm bezighoudt.

“Ik kom op een leeftijd dat ik daar toch wat meer aan denk dan vroeger. Ik heb de leeftijd bereikt waarop je regelmatig terugblikt, waarop je geregeld ook afscheid moet nemen van mensen die je dierbaar zijn. Dus ik denk daar zeker over na, maar het belemmert me niet of ik ben er niet bang voor.”

Naast acteren, runt Kim Van Oncen samen met haar broer ook een eigen supermarkt. Hij deed haar het voorstel nadat ze hem enkele maanden had geholpen toen hun ouders op reis waren. 

“In al die jaren hebben we nog nooit ruzie gehad. Hij is een van de weinige mensen die me zonder woorden snappen. We kunnen ongefilterd zeggen dat we iets een stom idee vinden. Dat is fantastisch. We vertrouwen elkaar volledig, noteren niet wie waar hoeveel werkt. Zalig”, klinkt het in De Morgen. 

Het harde werken, dat heeft ze van haar vader geleerd. Lui zijn, dat kon niet ten huize van Oncen.  En achteraf gezien is Kim daar heel dankbaar voor. 

“Hard werken is geen straf, hè. Ik voel dat ik zijn legacy voortzet. Onlangs werd hem voor een tv-programma gevraagd of hij trots was op zijn kinderen. Met tranen in de ogen heeft hij verteld dat we het zoveel beter doen dan hij toen. Omdat we er zijn voor onze kinderen en risico's durven nemen, wat hij amper deed. Dat vond ik zo fijn om te horen.”