De strijd van Lio, het dochtertje van Linda Mertens, is er een om stil van te worden. Het meisje was 6 maand toen k*nker werd vastgesteld. Eentje waar ze keihard tegen gevochten heeft, maar die ze niet leek mogen te winnen.

Er stonden verdere behandelingen gepland om het meisje te helpen genezen, maar plots kon de dokter niet anders dan slecht nieuws brengen. Ze konden niks meer voor Lio doen.

“Heel haar lijfje zat vol uitzaaiingen. Van haar buikje tot in haar botten. Ik vroeg: 'Hoelang nog?' De dokter zei: 'Twee weken.' Geen twee maanden, geen twee jaar. Twee wéken. Toen is het licht uitgegaan bij mij. Ik had nog maar twee weken om bij mijn kind te zijn. Elke seconde die tikte, was weg. Ze zijn op dat moment met morfine gestart, met palliatieve zorgen. Lio heeft uiteindelijk nog twee maanden gevochten. Ze heeft de hel gezien en gevoeld. Je eigen kind daar zo zien liggen ... Goh, nee, daar raak ik nooit overheen”, vertelt Linda in NINA.

Voor Linda was meteen heel haar bestaansreden van haar afgenomen en wanneer ze in de spiegel kijkt, ziet ze een litteken dat nooit meer geheeld zal worden.

“"De eerste jaren was ik in shock. Verdoofd. In freezemodus. De tijd stond stil. Ik schakelde over op een overlevingsmodus. Deed alles op de automatische piloot. Ik heb overwogen om te vertrekken. Ik kon het niet meer aan, dat leven rondom mij. Er waren overal te veel prikkels, te veel pijnlijke herinneringen. Ik wilde mijn koffers maken en verdwijnen. Naar een ander land, om daar een nieuw leven op te starten. Ik wilde niet meer optreden, geen media, zelfs geen mensen rondom mij. Ik wilde niets liever dan vergeten worden. Ik wilde niemand zijn."

speciaal voor VTM trokken Urbanus en Jacques Vermeire op wereldtournee. Het werd een unieke ervaring, en ook eentje met vele verwonderingen. Urbanus wel iets minder dan Jacques. Hij had al een stukje van de wereld gezien.

Zo trok Urbanus ooit naar Kathmandu, al was dat vooral uit pure verveling en de goedkoopste oplossing om even weg te zijn.

“Het was een vlucht. Ik had het gevoel dat thuis nog maar weinig op mij lag te wachten. Ik was verliefd op een meisje dat met iemand anders was getrouwd. En ik wilde mannetjes tekenen maar vond nergens werk. Een pulleke van Jommeke tekenen, dat mocht nog net, maar zelf ideeën leveren? Daar wilden de grote striptekenaars niet van weten. In plaats van thuis te zitten schimmelen, ben ik dus weggetrokken. Al liftend, zoals elke hippie. En val ik toevallig in een ravijn, dacht ik, dan is het ook goed voor mij. Mooi meegenomen, zelfs”, klinkt het bij Urbanus in Humo.

Het lukte Urbanus maar niet om zijn draai te vinden in het land en na 6 maanden was het mooi geweest voor hem.

“Uiteindelijk belandde ik in Old Delhi, met nog 100 dollar op zak en geen idee hoe ik thuis zou raken. Die laatste weken overleefde ik op twee bananen per dag. Behalve die keer dat een man met een krijsend kind me aanklampte - 'Please, sir. Mother dead. Please, milk!' - en ik hem mijn centen voor die dag gaf. Een dag zonder bananen lukt ook wel, dacht ik. Waarop ik die man het kind wat verder op het trottoir zag dumpen en hij sigaretten ging kopen. Blijkbaar plukten ze daar stervende kinderen van straat om met hen te gaan bedelen. Die dag ben ik toch iets cynischer geworden.”

Een eigen huis, een plek onder de zon… en dat is exact waar René Froger deze mooie dag zal vieren: bij zijn familie. De zanger is vandaag jarig en mag 63 kaarsjes uitblazen. Hij is ook bekend van andere nummers als ‘This Is The Moment’ en ‘Just Say Hello’. Gefeliciteerd!

Mathias Vergels brengt een van de moedigste en diepst snijdende getuigenissen ooit in Het huis. Als derde gast van Eric Goens dit seizoen legt hij voor het eerst zijn ziel bloot. De acteur-muzikant is eindeloos veel meer dan Lowieke uit Thuis.

Eric haalt Mathias op in zijn ouderlijk huis in Sint-Genesius- Rode. "Vroeger was dit de bakkerij van mijn ouders. Die was aan het verloederen. We hebben dat gerenoveerd en nu is het onze bed & breakfast geworden. De bakkerij heeft dus een tweede leven gekregen", vertelt de fiere bakkerszoon.

Zero Grace
Bij aankomst in Het huis wordt Mathias meteen verrast door Eric in de tv-kamer. Mathias krijgt een repetitie van Zero Grace, zijn eerste muziekband, te zien. Hij krimpt in elkaar van schaamte, maar blikt toch gelukkig terug op de beelden. De vier bandleden maken namelijk deel uit van 'De Zes', Mathias' vriendengroep op wie hij altijd kan rekenen.

Mathias kende een woelig leven. Op zijn huwelijk werden zijn vrienden dan ook uitdrukkelijk bedankt door zijn mama. "Omdat zij mij er hebben doorgeloodst, zij hebben mij gered. Zonder die vijf vrienden zat ik hier nu niet. Zij waren de enigen met wie ik echt kon praten", vertelt hij.

Bipolair
Mathias trekt dezer dagen langs culturele centra met zijn muziekvoorstelling 'Het komt voor in de beste families', maar treedt ook op in psychiatrische voorzieningen. "Het voorlaatste optreden van de tournée vindt plaats in de voorziening waar ik verzorgd ben", verklapt Mathias tijdens het middagmaal.

Op jonge leeftijd is er bij Mathias namelijk bipolariteit vastgesteld. Die extreme hoogtes en laagtes, in combinatie met zijn druggebruik, zorgden ervoor dat Mathias meermaals uit het leven wou stappen. "Ik wou er niet meer zijn. Het rare is dat dat een paar keer gebeurd is in periodes waarin ik me fantastisch voelde. Ik werd dan wakker in het ziekenhuis, vol tubes in mijn lijf. Ik was kwaad dat het weer niet gelukt was."

Drugs
In de kinderkamer gaat Mathias dieper in op zijn jeugd. Hoewel hij op de jeugdfoto's onbezorgd lijkt, ging Mathias ook toen door een zware periode. "Ik zie me lachen op die foto's, maar ik ging echt kapot vanbinnen. Er hing constant een donkere wolk boven mij. Ik was ook gewoon een rotzak die aan alles schijt had."

Mathias wordt drie keer weggestuurd van school en belandt uiteindelijk op internaat in de Kunsthumaniora in Lier, ver weg van thuis. Daar proeft hij van de vrijheid en loopt het volledig mis. "Ik stak daar dingen uit, terwijl ze thuis van niets wisten. En dan beland je op plekken waar je niet moet hangen. Tot in kraakpanden toe. Daar leerde ik ook drugs gebruiken. Vanaf de eerste keer dat ik een joint rookte, was ik verslaafd", bekent Mathias. "Ik was verslaafd aan het gevoel. Dat was gewoon een manier van ontsnappen voor mij. De stap naar het volgende heeft dan ook geen week geduurd. Ik gebruikte bijna alles."

Mathias is nu al jaren clean en heeft geen schrik om te hervallen. Na de woelige jaren lijkt er eindelijk rust te komen in zijn leven. Zijn vrienden en familie, zijn zoontje Emile en zijn verloofde Lynn houden hem op het rechte pad. "Ik weet dat die bipolariteit nog in me zit. Maar ik heb nu veel meer om voor te leven. Ik heb een fantastische madam gevonden en heb een geweldig kind. Ik had vroeger geen houvast en dat heb ik nu wel. En toch zal het altijd een strijd blijven. Ik ben een verslaafde die niet gebruikt", vertelt een zelfbewuste Mathias openhartig.

Wanneer is Mathias het meest zichzelf? Hoe verloopt zijn sportproef? Wie zijn 'The Brothers of Solidarity'? Waarom moesten zijn ouders de bakkerij sluiten? En welke kwalijke rol heeft Mathias daarin gespeeld? Welk voorwerp uit Mathias' jeugd haalt Eric boven tijdens het ontbijt? Welk kattenkwaad haalde hij uit met zijn broer? Met een lach en een traan vertelt Mathias zijn opmerkelijk levensverhaal in Het huis.

Het huis met Mathias Vergels: maandag 6 november om 20.45 uur op VRT 1.

Speciaal voor VTM trokken Jacques Vermeire en Urbanus op wereldreis. Dat deden ze in samenwerking met Eric Goens die met de twee een mooi programma heeft kunnen maken.

Net doordat ze zo verschillend zijn, leverde dat erg mooie televisie op. En dat zal Eric tevreden stellen. Maar ook Jacques is tevreden van de reis. Hij viel van de ene verwondering in de andere.

“Neem nu onze ontmoeting met Armin van Buuren op Ibiza, vlak voor zijn set. Ik had dat netjes voorbereid, zodat we een zinnig gesprek konden voeren. Over zijn stijl, waar hij al gedraaid had, over hoe lastig het leven kan zijn voor een dj enzovoort. Maar dan vraagt Urbain, die niet weet wie 'die Nederlandse plaatjesdraaier' precies is: 'Zeg, hebt gij dan ook hits en zo?' En weet ik niet meer waar te kruipen van de gêne”, lacht hij in Humo.

De twee hebben niet lang moeten nadenken over het voorstel van Goens en hapten al vrij snel toe. Vooral het feit dat het een programma was van Eric, deed hen overstag gaan.

“Ik heb al aan meer programma's van Eric deelgenomen - 'Kroost', bijvoorbeeld - en dat is altijd fijn. En laten we niet onnozel doen: het zijn ook zeven mooie reizen om op mijn leeftijd nog te maken”, zegt Jacques.

“Ik ben misschien al een dagje ouder, maar ik wilde graag bewijzen dat ik het fysiek nog aankon. Het was een soort vakantie, maar tv maken voelt voor mij toch ook wel als werken aan”, zegt Urbanus.

André Hazes lijkt zijn leven weer op de rails te hebben en dat is maar goed ook. Hij had een behoorlijke puinhoop gemaakt van zijn leven en dat van zijn zoontje Dré. Hij heeft zijn papa lang moeten missen.

Hazes en Monique Westenberg zijn nu terug een koppel en dat is alleen maar goed nieuws voor Dré. Want het heeft er lang niet goed uitgezien.

“Ik kwam uit de kliniek en het is gewoon zo gelopen. Een tijdje nadat ik genezen was kwamen Monique en ik weer samen, maar we wilden Dré niet meteen laten zien dat we ons verzoend hadden. We wilden het heel rustig opbouwen. Wanneer ik bij hen sliep, sliep ik ook in een andere kamer. Maar goed, voor Dré verandert er zo niks. Hij blijft in hetzelfde huis wonen en ik sluit me gewoon bij hen aan. Hij vindt het superchill zo”, lacht André in Primo.

De zanger is ondertussen twee jaar clean en dat is toch een hele prestatie. Je hoort ook aan zijn nieuwe album dat André veranderd is.

“Dat was de bedoeling. Ik wil mensen die met dezelfde verslavingen, angsten en schaamte kampen duidelijk maken dat ze niet alleen zijn. Op die manier hoop ik echt mensen te kunnen helpen.”

Nu Michel Van den Brande een aantal keer is geconfronteerd met de vreselijke rotziekte, is hij over het leven beginnen nadenken. Hij wil graag zijn bedrijf verkopen.

“Ik ben het beu. Ik wil meer kunnen genieten van het leven en het rustiger aan gaan doen”, zegt Michel in Dag Allemaal.

Daar kan Marie-Anne De Nil, collega uit ‘The Sky Is The Limit’ hem alleen maar gelijk in geven. Zij had zelfs een overnemer gevonden voor haar bedrijf en het leek in kannen en kruiken.

“Ik had een overnemer gevonden, en ik ging ook akkoord met zijn prijs. De onderhandelingen hebben anderhalf jaar geduurd, maar eens het in kannen en kruiken was, heb ik beslist om het toch niet te doen. En eerlijk, dat was de beste beslissing van mijn leven.”

De man die het bedrijf zou overkopen wilde zelfs geen witte jas aantrekken om tussen de worsten te lopen. Hij wilde alleen maar in zijn maatpak rondlopen en op zijn bureau blijven.

“ Dat zinde me niet. Ik wil mijn zaak enkel overlaten aan iemand met liefde voor het product. Weet je wat voor mij de doorslag heeft gegeven om het hem niet te verkopen? Hij postte op Instagram een foto van zijn paasbrunch. Ik zag alleen maar koffiekoeken en ander gebak. Niet één worst of stukje salami te zien. Toen drong het tot mij door dat die mens onze producten zelfs niet eet.”

Pascale Naessens is een van de best verkopende auteurs in Vlaanderen dankzij haar kookboeken waarin ze iedereen gezond probeert te laten koken. Daarnaast is ze ook af en toe nog te zien op televisie en focust ze zich ook op haar hobby: keramiek.

Ze is een bezige bij, maar zo heeft ze het graag. Vooral het schrijven van haar kookboeken vraagt veel tijd. Maar ook het maken van haar laatste nieuwe boek ‘Go Pure Journal’ vroeg veel tijd. Dit keer is het geen kookboek, maar een soort van dagboek geworden.

“Al van kinds af aan ben ik bezig met de grote levensvragen: 'Hoe wil ik door 't leven gaan?' en 'Hoe kan ik sterven als een gelukkige mens?' Ik probeer dagelijks te mediteren en met bewustzijn bezig te zijn. Mijn boekje helpt me daarbij. Ook Paul gebruikt het”, legt ze uit in Dag Allemaal.

Naessens is een vrouw die heel makkelijk haar gevoelens toont aan haar vriendinnen. Met sommige van hen is ze al heel lang bevriend en ze kennen elkaar door en door.

“Als we samen zijn, gedragen we ons als jonge meisjes en zitten we continu te giechelen. De basis van die goeie vriendschap is dat we niets verwachten van elkaar. Bij mensen die ik voor het werk of in de media ontmoet, denk ik soms: 'Oei, ik mag geen stommiteiten zeggen, want dat kan gevolgen hebben voor mijn werk.' Bij vrienden speelt dat niet. Het enige wat ik moet doen is een leuke tijd met hen beleven.”

Dag 8 in De Verraders en de laatste rechte lijn naar de finale wordt ingezet. Op zondag 5 november valt er een belangrijk wapen voor de verraders weg, want er mogen vanaf nu geen bondgenoten meer verleid worden. Valt er een verrader weg, dan komt er geen andere meer in de plaats. Na een nieuwe moord resten er nog 7 bondgenoten en 3 verraders in het spel. Iedereen verdenkt iedereen en ook de verraders zelf lijken er niet meer aan te ontsnappen. Die verdachtmakingen doen de emoties erg hoog oplopen en leiden tot een tranendal bij meerdere deelnemers. Echte tranen of krokodillentranen?

Aan tunnelvisies geen gebrek de voorbije weken en dat is nu niet anders. Eén van de bondgenoten richt z’n pijlen op verrader Guy en ook een tweede verrader loopt in de kijker. Sarah komt namelijk te weten dat haar vertrouweling Charlotte één van de hoofdverdachten is en licht haar meteen in. De geruchtenmolen draait op volle toeren en vertrouwensbanden worden in twijfel getrokken. Kunnen de verraders de verdenkingen nog afwenden? “Het is de eerste keer dat alle verraders zich moeten verdedigen”, klinkt het bij Charlotte. “Dat gaat daar een gediscussieer zijn van jewelste”, besluit Bart. “Ik krijg er nu al koppijn van.”

Een nieuwe missie biedt misschien mogelijkheden voor de verraders. Staf wacht de groep op bij een bakkerij in een pittoresk Frans dorpje. Daar moeten ze de plaatselijke bakker helpen met de leveringen. “Als jullie erin slagen om minstens 9 van de 12 bestellingen juist af te leveren, mogen jullie allemaal naar de wapenkamer. Zo niet, dan blijft ze op slot.” Alles of niets: dat klinkt als muziek in de oren van de verraders. Zonder bescherming van het schild kunnen zij vannacht vrijuit moorden onder de bondgenoten. Er staat hen dus maar één ding te doen: de missie boycotten. In de bakkerij breekt al snel totale chaos uit en daar maakt Charlotte handig gebruik van. Of neemt ze té veel risico’s?

Zondag om 19.55 op VTM.

et is een moeilijk jaar geweest voor Hugo Sigal. Een jaar geleden overleed zijn vrouw en zangeres Nicole Josy en dat was een bittere pil om te slikken voor de zanger. De twee waren zowat heel hun leven onafscheidelijk en Hugo kon niet met het idee om dat hij nu alleen verder moest.

Hugo heeft de voorbije maanden veel steun gehad van vrienden, collega’s, familie, fans en andere sympathisanten. Zo ook van de Nederlander André van Duin met wie ze een goede band hadden.

“Mensen denken dat wij naar ­Nederland trokken omdat we ­beschaamd waren na onze laatste plaats op het Eurovisiesongfestival met Baby, baby . Maar wij schaamden ons niet. Nicole maakte er zelfs een grap over door als de gebuisden van het Eurovisiesongfestival op te treden, mét een echte buis”, zegt hij in Het Nieuwsblad.

De zanger wordt nog altijd heel erg emotioneel wanneer hij over zijn vrouw praat. Maar hij heeft geleerd dat hij zijn tranen moet toelaten.

“Dat heb ik geleerd in de therapie. Therapie heeft me ­gered, want ik heb zeer diep gezeten. Met de pillen naast mij, zo heb ik lang met een vriend ­gebeld. Hij suggereerde rouwtherapie. Maar alle therapeuten die ik contacteerde, zetten me op de wachtlijst. Terwijl ik nu, meteen, direct hulp nodig had. Gelukkig vond ik die toch, bij een zeer goede therapeute.”