Wanneer je verliefd bent wil je dat het liefste van de daken schreeuwen. Al zijn er ook uitzonderingen. En zeker in de media. Niet iedereen voelt de behoefte om zijn of haar partner met heel Vlaanderen te delen, en dus houden ze die liefst zo lang mogelijk verborgen.

Wie daar geen behoefte aan hebben zijn ‘#LikeMe’-sterren Pommelien Thijs en Camille Dhont. Zij  doen geen enkele uitspraak over hun liefdesleven, ook al gaf Pommelien reeds te kennen dat ze een relatie heeft.

Maar ook de oudere generatie lijkt steeds minder en minder met zijn of haar partner naar buiten te willen treden. Ook oude rot in het vak Erik Van Looy wil liever niks kwijt over zijn relaties.

Maar hoe dan ook, heel vaak komt altijd wel iemand achter de relatiestatus en partner van een bekende Vlaming in kwestie.

Zo hielden Fatma Taspinar en Geert Meyfroidt hun relatie ook een lange tijd geheim tot ze er toch mee naar buiten kwamen. Maar in interviews spreken ze elkaars naam niet eens uit, besluit Dag Allemaal.

Misschien heb jij wel gekeken naar de eerste afleveringen van ‘De Schaal Van Pascale’ en ben je nu ook gebeten door de pottenbakmicrobe. Pascale hoopt in ieder geval dat ze vooral een leuk en ontspannend programma heeft kunnen afleveren.

“Het hoeft geen groot succes te worden. Voor mij is kwaliteit en authenticiteit belangrijker dan kwantiteit. Het is simpel: als het niet aanslaat, zal er geen tweede reeks komen. Dat zou jammer zijn, maar beide scenario’s zijn voor mij goed”, begint ze in Story.

Naessens hoopt de interesse van het publiek te wekken en mensen gefascineerd te laten raken voor de ambacht en de mooie beelden die worden gemaakt.

“Geloof me, het wordt nog spannend. Zodra je met klei werkt, krijg je spanning. Je weet immers nooit hoe iets uit de oven komt.”

Het programma was nog niet op televisie verschenen toen er al negatieve reacties op sociale media de ronde deden. Als ervaren rot in het vak is Pascale daar behoorlijk tegenop gewassen. “Het is niet nieuw voor mij. Van zodra je een publiek figuur bent, kun je daar niet om heen. Zeker met de komst van sociale media word je vogelvrij verklaard en mag iedereen zijn mening geven. Maar ik word er steeds beter in om daarmee om te gaan.”

Astrid Stockman was één van de revelaties van de voorbije tien jaar uit ‘De Slimste Mens Ter Wereld’. Nog maar weinig mensen hadden al van de sopraan gehoord en sinds haar deelname is ze populairder dan ooit.

Op televisie zien we natuurlijk alleen maar de mooiste kant van de BV in kwestie en we zouden al eens durven vergeten dat ook BV’s eens een mindere dag kunnen hebben. Dat is bij Astrid niet anders.

Als zangeres moet Astrid zich vaak blootgeven op een podium, iets wat allemaal vrij gemakkelijk gaat. “Dat is voor mij de meest natuurlijke staat: optreden voor een publiek. Als ik in een moeilijke periode zit: zet mij aan een piano voor een publiek en dat slechte gevoel is meteen weg”, zegt Astrid in Het Belang Van Limburg.

Zelfs wanneer Stockman de grootste tegenslag te verwerken krijgt, vindt ze troost en kracht in het zingen en spelen.

“Het is me onlangs overkomen dat iemand in mijn naaste omgeving overleed. Ik dacht ‘Jezus, moet ik nu echt gaan optreden vanavond?’ Ik heb me naar m’n auto gesleept, maar eens ik dat podium stond, voelde ik me tiptop. Voor mij kan niets tippen aan de wisselwerking met een publiek.”

1 september ligt alweer eventjes achter ons en duizenden kinderen gaan weer elke dag naar school. Voor Nuria Gilizintinova ligt haar eerste schooldag al ver achter haar. Zij blikt in Story terug op haar schooltijd nadat ze vanuit Kirgizië naar België verhuisde.

“Na de val van de Sovjet-Unie waren de economische omstandigheden in Kirgizië slecht. Er was veel armoede en weinig uitzicht op een job. Mama was op zoek naar een beter leven en toen ze via een kennis de kans kreeg om naar België te verhuizen, heeft ze niet getwijfeld”, doet Nuria haar verhaal in Story.

Op haar dertiende kwam ze in een OKAN-klas terecht waar ze Nederlands leerde en mooie momenten heeft gekend. Ze stond er amper bij stil dat ze haar thuisland had verlaten.

“Ik vond het vooral fijn dat ik naar school mocht gaan. De eerste schooldag was ik wel zenuwachtig en onzeker over mijn toekomst. Het onderwijs is hier anders georganiseerd dan hoe ik gewend was.”

Verschillende nationaliteiten werden samen geplaatst in de klas en ze leerden elkaars cultuur beter kennen. “Ik herinner me een schoolfeest waarbij elke nationaliteit iets lekkers mocht voorbereiden. Mijn Russische beste vriendin van toen is nu meter van mijn jongste zoon. Ik heb zelfs nog sporadisch contact met de anderen.”