Er zijn deze week vier genomineerden bij 'Big Brother', al moeten we dat met een korreltje zout nemen: Big Brother kan en zal Jordy hoe dan ook mee naar de finale van vrijdag nemen omdat hij de laatste Nederlander is. Voor Jolien Pede, Sharice Vansteelant en Mattheüs Jonckheere is het nog onzeker of zij de finale halen, één van hen valt donderdag af.

Donderdagavond is er weer een 'Big Brother Live', al is die in Vlaanderen niet écht live. Meteen na de aflevering van donderdag zal iemand het huis live moeten verlaten, dus amper 24 uur voor de finale. Opvallend: in Nederland zal dat rond 21.40 uur zijn, in Vlaanderen pas om 23.10 uur. Play4 wil het programmaschema op donderdag blijkbaar niet wijzigen en dus zullen we Vlamingen die naar tv kijken dat moment met bijna anderhalf uur vertraging te zien krijgen.

Waarom laat men 24 uur voor de finale één iemand afvallen? Dit heeft werkelijk geen enkel nut, zeker niet op de manier waarop dat gaat gebeuren. Mocht er nu maandag of dinsdag nog iemand afvallen, maar nu op amper 24 uur voor de finale? Sorry maar dat is ronduit te belachelijk voor woorden. Gun dan iedereen in de finaleweek een mooie exit tijdens de finale. 

Maar goed, er moet dus iemand weg en dat zal 100% zeker een Belg zijn. Stemmen kan via Goplay.be en Rtl.nl . 

De vriendschap van Jani Kazaltzis en An Lemmens is er eentje om jaloers op te zijn. De twee kennen elkaar al twintig jaar en ze leerden elkaar kennen op de TMF-awards.

“Tussen ons is alles van in het begin heel spontaan. Geen stress. Er zijn geen verplichtingen, geen wrijvingen, geen verwachtingen”, klinkt het bij Jani in Het Laatste Nieuws.

An is altijd een grote steun en toeverlaat geweest voor Jani. Zij was zijn motivator die elke aflevering van zijn programma’s heeft gezien en haar mening met hem deelt over wat ze ervan vond.

“Ze geeft me veel zelfzekerheid. Zeker in die beginperiode heb je iemand nodig die je dat schouderklopje geeft. Of soms ook zegt: 'Dat moet je niet doen.' Of: 'Dat was er een beetje over.' Dat zegt ze niet om mij naar beneden te halen, maar wel omdat ze het beste met me voorheeft. Dus ik aanvaard haar kritiek, met liefde."

Herman Brusselmans neemt anti-depressiva en angstremmers omdat hij vaak neerslachtig is en angstaanvallen heeft. In Humo vertelt hij daar openlijk over omdat er nog altijd te veel taboe op rust.

“Rond iedere ziekte hangt schaamte. Mensen komen niet graag in contact met andere mensen die iets hebben. Maar ik ben een schrijver en ik heb altijd eerlijk gepraat over wat er in mijn leven gebeurt. Ik heb een aantal boeken geschreven over mijn angsten, dus ik kan niet anders dan ermee naar buiten te komen. Ik zou trouwens niet weten waarom ik me daarvoor zou moeten schamen.”

Er zijn veel mensen die anderen als zwak bekijken vanaf het moment dat iemand pillen neemt om zich goed te voelen. Maar zo ziet de schrijver het niet.

“Ik heb me nooit zwak gevoeld. Integendeel: ik heb hard tegen die angsten gevochten, en mede door die wilskracht en dat doorzettingsvermogen gaat het vandaag goed. Ik begrijp het wel, ik heb ook weleens gedacht over iemand met anorexia: ach, eet gewoon een hotdog. Maar zo werkt het niet. Mentale ziektes overkomen je.”

Dit weekend en komende zaterdag 5 april ontvangt de Hasseltse Trixxo Arena meer dan 36.000 bezoekers op de ‘Wild Wild West’-editie van het 18de Schlagerfestival. Met een nagebouwde mijnschacht van 14 meter breed, inclusief cactussen en een ijzeren toren, worden de festivalgangers bij aankomst al meegenomen in het verhaal. De talrijk verklede cowboys en -girls poseren massaal in de inkomhal bij de grote thematische lichtletters of de fotobooth die werd verwerkt in een saloon. Als voorbeleving en sfeermaker is de rodeostier een echt succesnummer, net als de geliefde botsauto’s. De gratis uitgedeelde countrysjaaltjes accentueren niet alleen het thema, ze zijn ook nog een handigheid tijdens de zwaaimomenten en schenken alle bezoekers een extra nabeleving: “Wie de QR-code scant, krijgt een 1 + 1 actie aangeboden door Bobbejaanland, een mooie traktatie en fijne samenwerking die we met ‘het plezantste land’ konden realiseren, en die nauw aansluit bij ons thema”, klinkt het bij de Schlagerfestival-organisatie. 

Na een goede opwarming van Bram & Lennert wordt Sheriff Kürt Rogiers de zaal binnengerold op en roos paard. De intocht, voorzien van de nodige vuurpijlen en confetti, zet meteen de juiste toon en zorgt voor heel wat verwondering.  Nog meer verwondering volgt wanneer het publiek het indrukwekkende, aangeklede countrypodium ontdekt. Hiervoor werkte de organisatie samen met o.a. AlterEgo Decor, het Aartselaarse bedrijf dat bekend is van heel wat nationale films, tv-series en hun bijdragen op Tomorrowland. Met een countrydans-medley en zijn grootste hits (‘Waar Zijn Die Handjes’) opende Yves Segers het muzikale feestje, samen met de liveband en dansers. Laura Lynn zorgde voor de eerste verrassing. Naast ‘Je Heb Me 1000 Maal Belogen’, het nummer waarmee ze 20 jaar geleden doorbrak bij het grote publiek, haar eigen versie van de Tura-klassieker ‘Kom Doe De Line Dance’, was ook Dean van de partij waarmee ze haar successingle ‘Van Bij Het Begin’ van afgelopen zomer bracht. Met ‘Mooi Is Het Leven’ vertaalde Jo Vally perfect hoe de sfeer in de zaal aanvoelde. Geen country zonder Robby Longo, die een meesterlijke versie bracht van John Denver zijn ‘Country Roads’ en Laura Omloop begeleidde op gitaar tijdens ‘Cowboymeisje’. Met Robby’s ‘Thank God I’m a Country Boy’ werd er spontaan gedanst in de zaal en was de sfeer compleet voor de afsluiter van het eerste deel: André Hazes. De goedlachse, immer sympathieke Nederlandse topartiest bracht op zijn manier de Hazes-klassiekers ‘Bloed, Zweet en Tranen’, ‘Zij Gelooft In Mij’ en ‘Zeg Maar Niets Meer’, die hij in duetvorm bracht met Christoff. Deze laatste zorgde voor een emo-moment toen hij de Amsterdammer op het podium een Schlagerfestival-ster uitreikte voor zijn afgelopen deelnames. “Jongens, ik ben echt vereerd met deze attentie. Wauw”, klonk het enthousiast. Met zijn monsterhit ‘Leef’ ging de zaal vervolgens nog eens stevig uit z’n dak voor de pauze werd ingezet. 

Met ‘Als Een Leeuw In Een Kooi’ opende Willy Sommers het tweede deel. Binnen het kwartier was de polonaise terug van de partij met Willy zijn ‘Laat De Zon In Je Hart’, dat luidkeels werd meegezongen. Met opgewarmde stemmen en volle concentratie nodigde Kürt Rogiers de zaal uit om deel te nemen aan de ‘stop de band’-ronde, een nieuwigheid. “Onze liveband en backingvocals onderbreken herkenbare liedjes die onze bezoekers, juist getimed, proberen aan te houden. Dat zorgt uiteraard voor de nodige hilariteit, maar werkt geweldig goed”, zegt creatief bedenker Luc Koenen. Bram en Lennert zorgden met ‘Engelbewaarder’ voor heel wat sfeer, net zoals hun Rob de Nijs-medley één groot eerbetoon was aan de man die afgelopen week werd begraven en in het verleden te gast was op Het Schlagerfestival. Iedereen herinnert nog de doortocht van Rob negen jaar geleden, toen hij na de aanslagen in Brussel afsloot met een pakkende versie van ‘Alles Wat Ademt’, samen met alle gastartiesten. Na Robby Longo zijn ‘Ring of Fire’ was het aan smaakmaker Christoff om met ‘Sweet Caroline’ de zaal meteen te laten ontploffen. De lijn van de sfeer en ambiance werd doorgetrokken door De Romeo’s, die in passende country-outfits en met veel ‘Jippie Ah Jee’ er meteen invlogen. Bij ‘Zingen Lachen Dansen’ kregen Chris, Gunther en Davy het gezelschap van Jan Smit, met wie ze deze hitsingle in 2012 samen uitbrachten. Met ‘Als De Morgen Is Gekomen’ en ‘Als De Nacht Verdwijnt’ pakte Jan Smit het publiek helemaal in en was het volksfeest compleet. Met een mooie intro en een tof eindverhaaltje is Het Schlagerfestival meer dan ooit een beleving. “Onze bezoeker maakt deel uit van het geheel. Wij hebben hen nodig en integreren hen in het geheel. ‘Flower Power’, maar ook ‘Wild Wild West’ zijn dan dankbare thema’s waar ze makkelijk kunnen in meegaan. De lijn van ons thema trekken we door in de totaalbeleving waarmee we het verschil maken en jaar na jaar meer bezoekers mogen verwelkomen”, klinkt het bij de organisatie. Voor snelle beslissers zijn er nog de allerlaatste tickets voor de namiddagvoorstelling van zondag 30 maart en zaterdagavond 5 april. Meer info vind je op www.hetschlagerfestival.be 

We kunnen er niet meer om heen: K3 – The Originals houden enkele reünieconcerten in het Sportpaleis van Antwerpen. Karen Damen, Kristel Verbeke en Kathleen Aerts komen weer samen om het publiek een hele avond onder te dompelen in de muziek van toen.

“Ik heb er keiveel zin in. Opnieuw met Kristel en Kathleen op een podium staan zal zo fijn en vertrouwd aanvoelen. Ik zeg al jaren: ooit moeten we eens een reünie doen. Het liefst voor ons tachtigste, zodat het nog aangenaam is om naar te kijken. De teksten en danspasjes van onze grootste hits, zeker die van de refreinen, zitten nog goed in mijn hoofd. Dat is zoals rijden met de wagen: je verleert dat niet”, zegt Karen enthousiast in Story.

Of ze ook de kledij van toen zullen aantrekken, dat betwijfelen ze. Ze zijn natuurlijk al een paar jaar ouder dan toen ze ermee ophielden.

“Los van het feit dat ik niet meer in een topje en een kort rokje op een podium wil staan - dat zou geen gezicht zijn - denk ik dat ik toen meer woog dan nu. Ozempic bestond in die tijd nog niet”, lacht ze.

Sinds Astrid Coppens terug is uit Thailand voor de opnames van ‘Kung Fu Helden’ weet ze meer dan ooit dat het belangrijk is om jezelf ook eens op de eerste plaats te zetten. Dat deed ze vroeger niet zo snel.

“Ik ben altijd heel hard voor mezelf geweest, maar daar heb ik gemerkt dat ik té hard ben geweest voor mezelf en dat ik mezelf wat liever moet zien. In Zuid-Korea was ik trots op mezelf om wat ik er verwezenlijkte. Dat was een leuk gevoel. Ik heb toen geweend van blijdschap. Alsof ik herboren was”, klinkt het in Primo.

Iets waar ze voor Thailand geen moeite mee had en ook niet erna, is het ontvangen van complimenten van anderen.

“Ik geef ook graag complimenten. Wel enkel als ik ze echt meen. Ik ga niet iemand te pas en te onpas complimentjes geven.”

Behalve met Danira Boukhriss heeft Ward Kerremans nog een zoon uit een vorige relatie, Younes. Er is een leeftijdsverschil van zes jaar, maar Younes is vooral een trotse grote broer. 

“Aan een platte baby had hij niet zoveel natuurlijk, maar nu kruipt Naïm, hij zit graag in zijn looprek op wieltjes. Younes rijdt dat als een soort elektrisch autootje door het huis, hij is daar uren mee bezig. Heel leuk om te zien”, zegt Ward in Dag Allemaal. 

De twee zijn niet altijd samen want Younes woont in Amsterdam. Maar hij geniet des te meer als hij bij zijn kleine broertje is. 

“Soms hoor ik Younes in Nederland trots tegen zijn vriendjes vertellen over het weekend dat hij met zijn broertje heeft doorgebracht. Dat is leuk.” 

Britt Van Marsenille heeft nog geen spijt dat ze naar Panama is verhuisd. Ze heeft er een veel minder gejaagd leven en voelt ook veel minder druk. En wat niet onbelangrijk is: de panamezen zijn er ook veel opener tegen elkaar. 

“Ik geloof dat dit het begin is van alles. Of ze dan op het einde van de rit beter overeenkomen, valt nog af te wachten, want mensen zijn hier ook zéér temperamentvol”, zegt ze in Primo. 

In Panama wordt veel sneller oogcontact gemaakt met elkaar en wordt er sneller goeiedag tegen elkaar gezegd. In België zijn we dat een beetje vergeten. 

“Hier wordt tegen iedereen die je op straat tegenkomt 'buenas' gezegd, de korte manier om 'buenos días, tardes of noches' te zeggen. Altijd. Overal en iedereen. Ik zeg het op een dag wel 100 keer. Dat doe je gewoon.” 

Hoewel Herman Brusselmans vroeger vaak te kampen had met depressieve gevoelens en angstaanvallen, voelt hij zich toch beter sinds de komst van zijn zoontje Roman. Het vaderschap lijkt wel een natuurlijk antidepressivum te zijn.

“Ik ben vrolijker, en ik ben me veel bewuster van het nut van het leven. Roman is geboren op m'n 65ste, dat brengt natuurlijk ook gepieker met zich mee: ik zal 80 zijn als hij 15 is. Maar iedere dag dat ik hem zie, dat ik hem in de crèche ga halen of met hem in het park zit, is prachtig. Daar gaat niks boven”, zegt hij in Humo.

Het is goed dat Herman zich kan optrekken aan zijn zoon Roman. Zo had hij ook even de tijd om de rechtszaak te vergeten waarvoor hij onlangs is vrijgesproken.

“Zulke dingen brachten in het begin wel weer angsten naar boven. Als er je iets ernstigs overkomt dat lang dreigt aan te slepen, zit je daar continu mee in je hoofd. Nu niet meer, het gerecht zal zijn werk wel doen.”