Robbe is een melkveeboer uit Zweden die nu te zien is in ‘Boer Zoekt Vrouw’. De man hoopt er zijn droomman te vinden, maar dat betekent ook dat die man zijn leven in België zal moeten achterlaten en naar Zweden zal moeten verhuizen.

“Op papier lijkt zo'n verhuis misschien zalig, maar in de realiteit kan dat toch anders uitvallen. Mij heeft die ervaring in positieve zin veranderd. Ik ben helemaal opengebloeid in Zweden. De stille jongen van weleer is een echte durver geworden. Maar het is een heel avontuur geweest, hoor. Zo'n andere cultuur en taal. En dat staat mijn toekomstige man dus ook nog allemaal te wachten”, zegt Robbe in Tv Familie.

De boer woont er zelf al 12 jaar en heeft er al een heel leven uitgebouwd. Alleen de liefde is nog de grote ontbrekende factor in zijn leven.

“Ik zou graag iemand aan m'n zijde hebben die tijd in mij investeert. Mijn vorige relatie is om die reden afgesprongen en dat heeft me veel pijn gedaan. Mijn toenmalige vriend verkoos zijn werk boven onze relatie. De Zweedse mentaliteit is op dat vlak toch anders, het is eerder ieder voor zich. Terwijl ik een partner in crime zoek. Maar evident is het niet om samen te zijn met een boer, dat besef ik. De vele werkuren zijn soms moeilijk in combinatie met een relatie. Daarom zoek ik iemand die me daarin kan steunen en begrijpen. Maar ook iemand die me uit mijn kot lokt, door op privévlak eens iets samen te doen. Anders loop je het risico dat je altijd maar aan het werk bent.”

Het is soms volgens velen een schande wanneer ze gewoon in de zetel zitten en niks actiefs aan het doen zijn. Maar lui zijn moet kunnen. Dat vind ook Stan Van Samang. Hij is er zelfs best goed in.

“Lui zijn heeft een negatieve connotatie, dus verantwoorden we ons meteen. Maar in mijn leven hoort het erbij, want ik werk ook gewoon beter onder druk. 'Dat liedje moet tegen morgen af.' 'Ah, dan ga ik er sebiet aan beginnen.' 'Dat liedje moet tegen volgende week af zijn.' 'Oké, dan begin ik er morgen of overmorgen wel aan”, zegt hij in Primo.

Stan geniet volop van het leven en van zijn twee kinderen Lenny en Stella. Ze zijn zijn grootste oogappels en doet alles voor hen. Maar een derde kindje komt er niet.

“Ons gezin is compleet. Lenny is 'n sjotter en Stella turnt. De week is goed gevuld. Lenny heeft twee trainingsdagen en dan een wedstrijd in het weekend. Toen ik voetbalde, trainden we alleen op woensdagnamiddag en op zaterdag of zondag was het match. Dat was het. Nu is het allemaal veel serieuzer.”

Toen Matteo Simoni en Loredana Falone zwanger waren van hun eerste kindje, hadden ze wel kunnen vermoeden dat het een stevig temperamentvol kindje zou worden. Dat kon ook bijna niet anders met zo’n twee temperamentvolle ouders.

“We konden onmogelijk een rustig kindje op de wereld zetten. Er zit veel pit in en ze heeft een uitgesproken mening. Op zich vind ik dat goed, ze zal altijd voor zichzelf opkomen, maar met momenten is dat ook best wel vermoeiend. 's Avonds liggen Matteo en ik soms uitgeput in de zetel omdat we doodop zijn. Maar haar pittige en stoere karakter zit wel verwerkt in de stukken”, klinkt het bij mama Loredana in Story.

Giulia, want zo heet het meisje, heeft een heel uitgebreide fantasie en is een echte dromer. Maar Loredana vindt het leuk om daarin mee te gaan.

“Ik stel haar vaak vragen over hoe haar droomwereld eruitziet. Die bestaat vooral uit vliegende eenhoorns - in alle kleuren - die nadien prinsessen worden. Daarnaast zit Giulia vaak met haar hoofd in de wolken. Ze wil weten wie daar woont en wat daar gebeurt. Heerlijk!”

Wie Jan Van Looveren per se ’s nachts wil wakker maken, die kan maar beter een goede reden hebben. Er zijn er niet veel, maar er zijn toch een aantal dingen waar je Jan ’s nachts voor mag wakker maken.

“Het klinkt heel banaal en onnozel, maar een goede ochtendwandeling in de Ardennen. Terwijl het nog donker is, maar je wel al de zon ziet opkomen en de mist over de velden ziet hangen. In alle stilte. En nadien een ontbijtje in een wei”, klinkt het in Story.

Jan is papa van twee kinderen en natuurlijk zijn er dingen die zij wel en niet mogen doen. Al is er één belangrijk iets wat zij niet mogen, wat hun papa vroeger wel heeft gedaan.

“Te veel drinken. Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik weet dat je gezondheid daar niet beter van wordt, maar in mijn jonge jaren heb ik redelijk wat alcohol verzet. Eigenlijk heb je geen drank nodig om je te amuseren, je moet niet altijd poepeloerezat zijn.”

Wie Bart Appeltans op televisie ziet verschijnen, wordt op slag goed gezind. De interieurarchitect lijkt altijd positief en goed gezind in het leven te staan en hij kan oprecht gelukkig worden van kleine alledaagse dingen.

“Met de hond gaan wandelen in het park en haar daar dolgelukkig zien rondhuppelen. Eekhoorntjes spotten in de takken van de bomen. Een leuk berichtje krijgen van vrienden of familie”, begint Bart in De Morgen.

Maar soms moet Bart ook getroost worden, omdat het even minder goed gaat. Dan kan een gesprek met iemand hem enorm helpen.

“En gewoon ook weten dat ik hier een veilig nest heb, een omgeving waar ik graag woon. Dit is hier mijn cocon waarin ik me goed voel. En dat is belangrijk, denk ik, dat je een plek hebt waar je kunt thuiskomen, waar je jezelf kunt zijn."

Toen Laura Tesoro voor de eerste keer deelnam aan ‘Liefde Voor Muziek’ was ze het kneusje van de groep. Al haar collega’s hadden zoveel meer ervaring en dat voelde soms heel onwennig voor zichzelf.

Tijdens de 10de editie van het populaire programma is ze er opnieuw bij. Nu heeft ze al heel wat meer liedjes en heeft ze ook al heel wat meer ervaring op gedaan. Toch had ze niet het gevoel dat ze zich niet meer moet bewijzen.

“Als artiest moet je je altijd bewijzen, dat stopt nooit. Maar destijds las ik vaak dat ik niets te zoeken had in Liefde voor Muziek - gelukkig pas nadat alles was opgenomen. Ik ga niet beweren dat kritiek me niets doet, maar op den duur kan je er wel beter tegen”, begint ze in Story.

Ook op muzikaal vlak heeft ze veel meer zelfvertrouwen en dat hoor je ook aan de muziek. Ze durft nu veel meer dan vroeger.

“Ik heb wat geëxperimenteerd, dingen gedaan die ik anders niet doe. Ik heb zeker niet op safe gespeeld. Zo breng ik covers die de artiesten, maar ook het publiek, niet verwachten. Je kan verrassen en imponeren, en dat is leuk.”

Helmut Lotti werd lang gezien als de aaibare zanger die altijd sympathiek was en graag aandacht had van vrouwelijke fans. Een imago dat hij uiteindelijk zelf een beetje had gecreëerd. Althans dat is wat veel mensen denken.

“Nee, ik werd erin geduwd. In het begin van mijn carrière was ik nu ook wel een ongeleid projectiel. Wat ik in interviews allemaal uit mijn botten durfde te slaan... Ook over collega's. Het was niet mooi. Mijn overdreven eerlijkheid en impulsiviteit speelden mij parten. Maar met de jaren begon de slinger helemaal door te slaan naar de andere kant. Vooral artistiek. Ik moest losbreken”, zegt Lotti in Story.

Helmut wilde graag een andere kant uit en maakte uiteindelijk een kleinkunstplaat ‘Mijn hart en mijn lijf’. Dat bleek geen goede zet te zijn.

“Als mens ben ik er rijker van geworden. Ik doe gewoon het liefst mijn goesting tot iemand mij kan uitleggen waarom ik dat niet zou doen. Als artiest wil ik ook niet verstrikt raken in de tunnelvisie van verkoopcijfers. Dan wordt er niks interessants meer gecreëerd.”

Bij VRT 1 was Aster Nzeyimana altijd van de partij als er een voetbalwedstrijd van commentaar moest worden voorzien. Maar ook bij VTM kan Aster zijn voetbalhart ophalen, want ook daar mag hij de wedstrijden van commentaar voorzien.

Aster zou zich geen leven zonder voetbal kunnen inbeelden. Zelf speelt hij voetbal sinds zijn vier jaar.

“Eigenlijk ben ik een jaartje te vroeg begonnen, want normaal gezien mag je pas van je vijfde bij een club aangesloten worden. Maar ik was zodanig gek van het spelletje! Neen dus, het is onbespreekbaar om ooit géén voetbal te verslaan. Dat zou ook zonde zijn, want zoals ik daarnet al vertelde, ik heb er keihard voor gewerkt om iets op te bouwen in de voetbalwereld”, klinkt het in Primo.

Nu speelt Aster geen voetbal meer, behalve dan zaalvoetbal. “Maar ik heb 'n paar maanden geleden mijn voet bezeerd, en dat ligt nu dus stil. Normaal gezien ga ik twee keer per week lopen, maar ook dat moet ik opnieuw oppikken.”

Had het van televisiekijkend Vlaanderen afgehangen, dan was ‘De 3 Wijzen’ nog altijd op televisie te zien. Kurt Van Eeghem heeft het programma 11 jaar gepresenteerd, maar daarna was het op.

“Op een bepaald moment zijn de dingen gewoon op. Ook voor mezelf. Het feest was voorbij en de mensen merkten dat. Je moet zoiets niet kunstmatig in stand proberen houden. Het was gedaan en dat was niet erg”, zegt Kurt in Primo.

De tijden zijn natuurlijk veranderd en er zijn heel wat nieuwe presentators bijgekomen. Kurt zelf is grote fan van Steven Van Herreweghe. Kurt vindt hem een groot talent.

“Wat hij met die kinderen gedaan heeft in 'De Jaren 80 voor Tieners' was echt fameus. Puur talent die gast! Geef hem carte blanche en betaal hem goed en hij scoort gegarandeerd. Verder kan ik programmadirecteurs alleen maar aanraden om al die formats uit Amerika in de vuilnisbak te gooien. Toen ik nog voor tv werkte, kreeg ik wekelijks filmpjes van zo'n Amerikaans programma opgestuurd met de vraag: 'Is dit niks voor jou?' Natuurlijk is een format uit Baltimore niks voor mij! Om het dan ook nog volgens de regels van die Amerikanen te presenteren, zeker? Geen denken aan!”