Joyce De Troch speelde enkele seizoenen mee in ‘Verschoten & Zoon’ en had er de tijd van haar leven. Haar personage Babs stond mijlenver van haar af, maar ze vond het heerlijk om haar te mogen spelen. 

“Het stond toch redelijk ver van mij af, maar in de perceptie van de mensen blijkbaar niet. Babs was jong met een hoog stoeipoesgehalte, ze beantwoordde aan alle clichés van de blonde secretaresse. Pure typecasting, dus. Ze vroegen me niet om uitvergroot te spelen, ik volgde braaf de instructies van de regisseur en van Jacques”, lacht Joyce in Primo. 

In de reeks mocht ze samenwerken met de grote Jacques Vermeire. Dat vond ze vooral een mooie en unieke kans. 

“Jacques is een zalige mens! Een heel lieve man. Iemand zonder twee gezichten. Nee, ik kan geen slecht woord over hem zeggen. En Jacques staat natuurlijk synoniem voor humor: hij kan geen vijf zinnen zeggen zonder dat er iets om te lachen tussen zit.” 

Iluna Timmerman, de dochter van Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman heeft heel lang gedroomd van studies geneeskunde. Toch besloot ze op het laatste nippertje om iets anders te gaan doen. Zij studeert nu voor handelsingenieur.

Mama Stephanie weet ondertussen hoe het is om in de zorg te werken, en weet dat het een zware job is. Maar wat haar dochter ook had gekozen, ze had het allemaal goed gevonden.

“Ik was even blij geweest als ze toch geneeskunde was gaan studeren, dat is volledig haar eigen keuze geweest. Wat ze nu doet is ook een heel zware studie, ze heeft heel veel werk. Maar ze wou later een job waar ze veel richtingen mee uit kon. Met geneeskunde pin je je meer vast, hé. Iluna is eens mee mogen gaan kijken in een ziekenhuis, ze heeft toen wellicht beseft: oké, misschien wil ik dit toch niet mijn hele leven doen. Ze stelde ook luidop de vraag: 'Wil ik wel een job die mijn hele leven beheerst?' Als je vooraf al zo twijfelt, dan weet ik niet of je met genoeg goesting aan de studie begint”, zegt ze in Dag Allemaal.

Door zelf mee te doen aan ‘Een Echte Job’ heeft Stephanie een betere inkijk gekregen op de job. Maar ondanks dat ze het heel interessant vond, wil ze haar leven nu niet opgeven om iets anders te gaan doen.

“Ik ben niet zomaar bereid om op te geven wat ik nu doe en wat we met de familie hebben verwezenlijkt, hé, ik ga mezelf geen blaasjes wijsmaken. Maar het heeft mij wel inzichten gegeven in mezelf. Misschien had ik ook wel graag andere dingen gedaan. Ik ben heel snel met school gestopt, ik was 16 toen ik Iluna kreeg, dus ik heb nooit voor de keuze gestaan om nog iets te gaan studeren. Voor mij was het bijna een evidentie dat ik meeging in het familiebedrijf.”

Viktor Verhulst weet menig kijkers te verbazen in ‘De Expeditie: Groenland’. Vlaanderen leert een andere Viktor kennen dan we al op televisie hebben gezien en dat alleen maar in de positieve zin.

De zoon van Gert laat niet snel zijn emoties zien, maar in dit programma wel. Aan de Nederlander Robbert Rodenburg vertelde hij wanneer hij voor het laatst had gehuild. En dat gebeurde nadat hij iets teveel gedronken had.

Toen moest hij heel erg huilen met een akoestische versie van het nummer ‘Engelbewaarder’ van Marco Schuitmaker, dat toen op Instagram stond. Dat schrijft Dag Allemaal.

“Dat gaat over iets wat ik zelf heb meegemaakt. Vier jaar geleden viel ik in slaap achter het stuur en ben ik ingereden op een file. Ik ging vier keer overkop, maar had als bij wonder niets. Dan komt zo'n tekst over een engelbewaarder binnen”, wist hij toen aan Robbert te vertellen.

Viktor en zijn emoties laten zien, het zal nooit een vanzelfsprekende combinatie worden. En dat beseft hij zelf ook. “Ik heb veel gevoelens, maar ik vind het niet altijd makkelijk om die te uiten. Soms denken mensen dat ik er ongelukkig bij zit, maar dat is dan niet zo. Zelfs als ik een cadeau krijg en ik ben er oprecht blij mee, lukt het mij niet om geluk uit te stralen, tegenwoordig zeg ik er maar op voorhand bij dat ik het daarom geen slecht geschenk vind.”

‘LOL: Last One Laughing’ is een programma dat wordt uitgezonden in Nederland en dat gepresenteerd wordt door Philippe Geubels en Jeroom. Zij beseffen meer dan ooit dat Nederlandse moppen soms gewoon niet leuk zijn.

“Dat brengt het principe van het programma ook met zich mee. Tien komieken zitten samen in een huis en mogen zes uur aan een stuk niet lachen”, vertelt Jeroom over het programma.

Maar zo makkelijk is het natuurlijk niet. De komieken moeten wel proberen om de anderen aan het lachen te maken.

“Je vraagt hun dus grappig te zijn terwijl niemand om hen lacht. Dat is heel zwaar voor een comedian. Logisch dat ze op den duur naar heel plastische humor grijpen, raar gaan doen of plots achter iemands rug opduiken en zo, om effect te hebben.”

Philippe gaat graag naar Nederland om er op te treden. Nederlanders zijn een leuk publiek. “Het publiek is er uitbundiger. Als ze het leuk vinden, laten ze dat harder zien. Ze komen echt naar het theater om er een feest van te maken.”

Gert Verhulst heeft voor ‘De Tafel van Gert’ een aardig clubje tafelzitters weten te verzamelen. Een van hen is Nele Somers. Ook zij schuift als advocate geregeld aan, aan de tafel en bespreekt daar vaak de juridische onderwerpen die ter sprake komen.

Ondanks haar goed gevulde agenda weet Nele daar toch tijd voor te maken. Al valt het allemaal goed mee.

“Zoveel tijd kruipt er niet in, hoor. Ik spreek bij Gert over juridische onderwerpen: voor mij is dat parate kennis. Maar ik geef graag duiding over mijn vak. Ik ben gespecialiseerd in intellectueel recht, en dat is een heel boeiende materie”, zegt ze in Humo.

Elke aflevering die wordt uitgezonden, wordt live opgenomen. Bij veel mensen zorgt dat voor wat stress, en ook Nele ontsnapt er niet altijd aan.

“Soms wel. Als tafelspringer mogen we andere gesprekken onderbreken, en het is niet makkelijk om daarvoor het juiste moment te vinden. In één van mijn eerste afleveringen vertelde een slachtoffer over de oorlog in Israël. Dan vind ik het niet gepast om tussenbeide te komen.”

Willy Sommers gaat niet vaak kijken naar de voetbal van zijn zoon, maar als hij meegaat, is hij wel supertrots op hem. En hij maakt ook leuke dingen mee aan de zijlijn.

“Toen ik er eens was, kwam een man naast me staan die gretig aan het noteren was. Plots vraagt hij me 'Die drie, wie is dat?' Luka speelde toen met dat rugnummer, maar ik vertelde hem niet dat het mijn zoon was. 'Ja, die jongen doet dat precies niet slecht', zei ik. Dat bleek een scout van SK Lierse te zijn. Toen ik daar recent ging optreden in het cultureel centrum werd ik aangesproken door de voorzitter, die ook die show geregeld had. Hij zei me dat Luka gescout was en vroeg of hij naar Lierse wilde komen, maar dat is praktisch niet haalbaar voor ons”, vertelt hij in Primo.

Luka is gebeten door de voetbalmicrobe en heeft er veel voor over om het ook professioneel te kunnen doen. Ook de combinatie met school lijkt goed te lukken.

“Ik zou het liefst bij Dender blijven. Volgend seizoen maak ik wellicht de overstap naar de beloften, maar het is mijn droom om ooit bij de eerste ploeg van Dender te spelen. Ik zit in het laatste jaar Beweging & Sport in Don Bosco Groot-Bijgaarden en heb daar ook al tien uur sport per week. Met alle trainingen en wedstrijden bij Dender daarbij is dat best pittig, vooral op fysiek vlak.”