Het is ondertussen al enkele jaren geleden dat Klaasje Meijer haar vertrek bij K3 aankondigde. Ondertussen heeft ze al heel wat andere dingen gedaan waaronder ook enkele avontuurlijke dingen zoals het starten met kitesurflessen in Nederland.

“Dat was tijdens de pandemie. Nu ga ik de zee op zodra het waait. De kust is slechts 25 minuten rijden. Ik zorg dat ik mijn schema wat om het kitesurfen heen kan plannen, ook in de winter”, begint Klaasje in Het Laatste Nieuws.

Alleen mag je tijdens het kitesurfen nooit het water op. Maar Klaasje heeft zich ondertussen lid gemaakt van een club en ook met haar vriend Max gaat ze regelmatig het water op.

“Op het water denk ik nergens aan, dat klinkt wat cliché en toch is het zo. Stevige wind, wild water en zweven in de lucht tijdens een jump: het zorgt voor adrenaline.”

Het worden spannende dagen voor Zita Wauters. Op 26 maart gaat ze uit de kleren voor het goede doel en dat is in het Casino Kursaal van Oostende. Dat doet ze samen met enkele bekende vrouwelijke collega’s.

“Het is heel spannend. Ik krijg stilaan kriebels. Dat mijn familie komt kijken, bezorgt me wel wat stress. Als jong meisje je nieuwe lichaam accepteren is niet altijd makkelijk, maar de zeven andere vrouwen geven me veel energie en moed”, zegt Zita in Het Laatste Nieuws.

Voor Zita is het niet helemaal zo speciaal, want iedereen heeft borsten. Maar toch blijft het ongelooflijk spannend.

“Show what your mama gave you. Als ik door mijn bijdrage andere beter kan doen voelen, zet ik mijn eigen onzekerheden met plezier aan de kant.”

Mensen dromen soms de gekste dingen. Jammer genoeg dromen mensen ook niet altijd de leukste dingen. Zo is er een droom bij Hanne Troonbeeckx die regelmatig terugkomt.

“Een droom die regelmatig terugkomt, is dat ik met een auto een berg op rij en bovenop de berg besef dat ik te veel snelheid maak. En dat de auto doorschiet, ik de lucht in suis en me schrap zet voor het moment waarop ik neerkom. Maar nog voor dat gebeurt, schiet ik wakker. Ik denk dat die droom te maken heeft met het feit dat ik niet hou van het onbekende. Niet weten wat er achter de top van de berg ligt, kost mij energie, en dus probeer ik in het gewone leven die onduidelijkheid te vermijden”, zegt Hanne in Het Laatste Nieuws.

Troonbeeckx kende een gelukkige jeugd en kwam ook niks te kort als kind. Maar als ze aan haar jeugd terugdenkt, denkt ze ook terug aan veel zwaarte.

“Ik vond het leven niet gemakkelijk. Als ik naar een kleuterfeestje moest, sloeg ik in paniek, huilde ik en wilde ik niet gaan. Ook later, in de lagere school, kroop ik liefst van al onder de lessenaar. Spreekbeurten waren drama's en als de juf nog maar mijn naam zei, werd ik knalrood. Ik was ook snel afgeleid. De hele tijd keek ik rond en altijd was er wel iets dat mijn aandacht vroeg. Een vogel achter het raam. Of iemand die hoestte. Op oudercontacten kregen mijn ouders te horen: 'Ze kan niet goed volgen, het interesseert haar precies niet', maar het was gewoon te druk in die klas.’

Een van de meest opvallende namen op de affiche van het Schlagerfestival van dit jaar is toch wel Raf Van Brussel. Voor Raf op JOE te horen was als radiopresentator was hij ook zanger en was hij in de jaren 90 erg populair met Sunny Side Up.

Raf bracht met Sunny Side Up allesbehalve echt schlagermuziek en dus vond hij zelf de vraag ook heel erg vreemd of hij wou optreden op het Schlagerfestival.

“Maar bij nader inzien toch ook weer niet zó vreemd, omdat het Schlagerfestival al lang niet meer draait om schlagers alleen. Het is een groot muzikaal feest waar niet in hokjes wordt gedacht. Als ik het zo bekijk, missta ik er niet”, geeft hij toe in Gazet van Antwerpen.

Raf zou zichzelf niet meteen een groot schlagerliefhebber kunnen noemen, om de eenvoudige reden dat hij er gewoon te weinig van kent.

“Ik kom uit de jaren negentig, de hoogdagen van de luide gitaarrock. Cosmic Psychos, The Cramps, dát was helemaal mijn ding. In die mate dat de eurodance-hype destijds zelfs compleet aan mij voorbij is gegaan. Ik ben ooit nog helemaal naar het Limburgse Nieuwerkerken gereden omdat Cosmic Psychos op het Neurorock-festival speelden.”

‘De 3 Wijzen’ is en blijft een van de meest succesvolste programma’s van de openbare omroep. Kurt Van Eeghem heeft de quiz elf jaar gepresenteerd tot hij besloot dat het mooi was geweest. In Primo vertelt hij het geheim van het succes.

“Het was eigenlijk geen quiz, maar een comedy-optreden voor een volle zaal. De mensen betaalden met plezier entree omdat ze wisten dat ze gingen lachen. Tegenwoordig moet je de mensen bijna met een geweer in de rug dwingen om naar een tv-opname te komen. Een opname duurt úren, want alles is gescript. Alles moet volgens een scenario verlopen.”

Bij ‘De 3 Wijzen’ werd niks op voorhand afgesproken en ging alles heel spontaan. En dat zag je ook op televisie.

“Ik had zeven vragen en er werden drie verhaaltjes verteld. Dat was het eigenlijk. Ik kende de verhalen ook niet op voorhand. Het moest verrassend zijn. Nu zie je dat niet meer. Presentatoren lezen alles af van de autocue, zo'n ding heb ik nooit in mijn leven gebruikt. Om de trap af te dalen en goeiendag te zeggen heb ik echt geen autocue nodig.”

Trisha heeft haar zinnen gezet op een opleiding in de zorg. Ze ziet zichzelf nu al als verpleegkundige en droomt zelfs al over een beetje meer.

“Ik zie mezelf wel werken in een operatiekwartier of een psychiatrisch centrum. Of in een woonzorgcentrum. Mijn ambitie om als verpleegkundige aan de slag te gaan is enorm groot. Terwijl dat helemaal geen kinderdroom of zo was, om ooit in een ziekenhuis te werken. Maar nu is de wens dus groot. En als er iets in m'n hoofd zit...”, zegt Trisha in Tv Familie.

Trisha stopt niet met zingen, maar het wordt niet meer haar hoofdberoep. Bovendien is het een erg onzekere wereld en heeft ze geen vast inkomen.

“En de energie zit ook niet goed om de juiste mensen in dat milieu naar me toe te trekken. Daardoor liep ik al te vaak met mijn hoofd tegen een muur. Maar vanaf september ga ik sowieso terug optreden, hoor. Je kan me dan boeken voor drie nummers, voor 250 euro zelfs al. Ik wil het heel toegankelijk maken, vandaar. Maar ik wil dus enkel nog met de juiste mensen werken. En daarnaast van de zorg mijn hoofdberoep maken.”

In oktober 2024 kunnen we allemaal massaal weer naar het theater voor een nieuwe show van Kamiel Spiessens. Chris Van den Durpel kruipt dan weer in de huid van het populaire typetje om de mensen een fantastische avond te bezorgen.

Om zo’n show te kunnen geven, moet Chris wel in de huid kruipen van Kamiel. Want als zichzelf zou hij dat niet kunnen.

“Mijn figuurtjes zijn een verlengde van mezelf, maar ik zelf ben geen held, geen tafelspringer. Stop me in een figuurtje en dan kan alles gebeuren. Maar als Chris doe ik het niet. Het zegt wel iets over mij. Ik ben redelijk introvert, denk ik. Ja, redelijk stil, redelijk teruggetrokken”, zegt Chris in Primo.

Zijn typetjes hebben Chris ook al veel bijgeleerd. Zo heeft hij dankzij hen meer en meer goesting gekregen om dingen te gaan creeëren en om dingen te maken. Maar misschien nog het allerbelangrijkste: om mensen te laten lachen.

“Dat is het schoonste beroep dat er is: zélf beslissen wanneer mensen om iets gaan lachen. Daar heb ik nog méér plezier van dan de mensen zelf. Dat is heel raar. Wanneer ik voel dat de mensen mee zijn, dat ze lachen met de grappen die ik wil maken, dat geeft me zo'n blij en intens gevoel. Daar kan ik enorm van genieten.”

18 maart zou een heugelijke dag moeten zijn voor Sven Pichal, want hij is vandaag jarig. Maar of Sven zijn verjaardag wel zal vieren, dat valt voorlopig nog af te wachten. Sven kwam de voorbije maanden niet echt positief in het nieuws en we hebben de voorbije maanden ook weinig van hem gehoord Of er dus gevierd zal worden, zal volledig van hem afhangen. Sven wordt 45 jaar vandaag. Proficiat